Mitsubishi Motors to globally unveil 2020 ASX compact SUV

2019
Geneva International Motor Show

• HOME
• LINEUP
• Drive your Ambition
• CONCEPT CAR
• DENDO DRIVE HOUSE
• ASX/RVR
• TRITON/L200
• GALLERY
• PRESS CONFERENC

Mitsubishi Motors to globally unveil 2020 ASXcompact SUV

Tokyo, February 12, 2019 – Mitsubishi Motors Corporation (MMC) will globally unveil the 2020 model year ASX compact SUV (RVR or Outlander Sport in some markets) at the 89th Geneva International Motor Show*1 to be held March 5th-17th.
Since its launch in 2009, the ASX has sold around 1.32 million units overall in around 90 countries. The biggest markets are North America, Europe, Australia and China. Currently the third-highest selling vehicle offered by MMC, the ASX is key to the company’s global strategy.
The exterior design has undergone a major overhaul under a design philosophy of “robust & ingenious,” which serves as an expression of the MMC’s global tagline “Drive your Ambition.”

• 
• 

• *1　Officially, Le 89e Salon international de l’automobile Geneve 2019. March 5 and 6 are Press Days, while the show is open to the public from March 7 through 17.

Product Overview

The ASX is a compact SUV designed for the city, offering wide-ranging versatility that makes it perfect for everything from everyday use to exciting adventures. Its lightweight, compact body combined with an SUV’s commanding driver sightlines give the ASX excellent handling and easy drivability.
For European markets, ASX is powered by a 2.0L MIVEC*2 16-valve engine mated to either a five-speed manual transmission, or the INVECS*3-III CVT with 6-speed Sports Mode. Both two and four-wheel-drive versions are available
The ASX also delivers reassurance and safety, with features including the RISE impact safety body and a Forward Collision Mitigation (FCM) braking system.

• *2　Mitsubishi Innovative Valve timing Electronic Control system
• *3　Intelligent and Innovative Vehicle Electronics Control System

Main changes

1. Major design change

• ・Concept
  The design concept is ”Impact and Impulse.” As well as signature Mitsubishi toughness, the refined and original design projects a strong image, inviting drivers to follow their impulses and take on new challenges.
• ・Front view
  The new ASX brings an evolution in MMC’s DYNAMIC SHIELD front design concept.
  The bumper embraces the central protective shape from both sides and the squared horizontal and vertical line treatment of the grille and the skid plate under the bumper expresses strength and toughness. The new styling makes the hood deeper, adding to the presence projected by the front end. And the distinctive LED lighting layout, which locates the turn signals and fog lamps at the ends of the bumper, stamps a Mitsubishi brand look on the front end.
• ・Rear view
  The ASX uses LED rear combination lamps (except turn signals) in a sharp-looking design that stretches across the width of the car and accentuates the wide stance. The skid plate styling of the underside of the bumper projects a look of strength.
• ・Color
  The ASX is now available in vivid, intensely brilliant Red Diamond, sporty and energetic Sunshine Orange, and sleek, refined Oak Brown.

2. Improvements to Smartphone-link Display Audio (SDA)

The Smartphone-link Display Audio (SDA) has been improved, and now offers more advanced connectability.

• ・The size of the display has been increased from seven to eight inches. Videos stored on USB memory sticks can also now be viewed on the SDA screen*4.
• ・Top trim level models come equipped with a Tom Tom*5 navigation system. Real-time traffic information can now be accessed by connecting to the internet using a smartphone.
• ・Available soon will be an app that utilizes speedometer, odometer, warning lamp and other vehicle information. The app will check fuel remaining and provide navigation to the nearest fuel stations, and will provide guidance on optimum maintenance and inspection intervals.

• *4　Only when the vehicle is stopped
• *5　A company headquartered in the Netherlands that produces traffic, navigation and mapping products.

ASX/RVR MOVIE

• 

DEVELOPER INTERVIEW

• 

• Global Website
• Mitsubishi Motors Japan Official Site

© MITSUBISHI MOTORS CORPORATION. All rights reserved.

Gagultha Malayil

ഇങ്ങനെയും ഒരാള്‍ - - അനൂപ്

ഇങ്ങനെയും ഒരാള്‍

ഞാന്‍ സ്വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ പോകുമോ?

രണ്ടായിരത്തി ഒന്‍പത് ഫെബ്രുവരി ഇരുപതാം തീയതി ഒരപകടത്തില്‍പ്പെട്ട് അനൂപ് ദൈവസന്നിധിയിലേക്കെടുക്കപ്പെട്ടു. അള്‍ത്താരയും പള്ളിയും പൌരോഹിത്യവും സ്വപ്നം കണ്ട അനൂപ് ഇപ്പോള്‍ ദൈവപിതാവിന്റെ മടിയിലാണ്, തീര്‍ച്ച. ലോകത്തിനുള്‍ക്കൊള്ളാന്‍ കഴിയാത്തവനായതിനാലാകണം ദൈവം അനൂപിനെ ഇത്രയും നേരത്തെ സ്വീകരിച്ചത്...


"ഞാനൊരു ഭ്രാന്തനാകാനാഗ്രഹിക്കുന്നു; അങ്ങനെയായാല്‍ ദൈവത്തിന്റെ കോടതിയില്‍ ഞാന്‍ വിധിക്കപ്പെടുകയില്ല. അങ്ങ് ആഗ്രഹിക്കുന്നതു പോലെ, ദൈവമേ, എന്നെ ആക്കിത്തീര്‍ക്കണമെ.''

23 വയസ് മാത്രം പ്രായമുള്ള ഒരു ചെറുപ്പക്കാരന്റെ ആദ്ധ്യാത്മിക അനുഭവത്തിന്റെ കുറിമാനമാണിത്. പതം വന്ന ഒരാദ്ധ്യാത്മിക മനുഷ്യനില്‍നിന്നുപോലും വരാത്ത ഇത്തരത്തിലൊരു ചിന്ത ഈ ചെറുപ്പക്കാരന് എങ്ങനെകിട്ടി? താന്‍ കിടക്കുന്ന മുറിയില്‍, നൂറടി ദൂരത്തുനിന്നുംപോലും വായിക്കാന്‍ പറ്റുന്ന വലിപ്പത്തില്‍ എഴുതാനുള്ള ആഴമായ വിശ്വാസം എവിടെ നിന്നുംകിട്ടി? ഈ ചെറുപ്പക്കാരന്‍ എന്നെ വെല്ലുവിളിക്കുന്നു. ഈ ചിന്തയിലൂടെ ഒരു മറുചോദ്യം ചോദിക്കാന്‍ പോലും എനിക്കാവാത്തവിധം എന്റെ മനസിനെയും ചുണ്ടുകളെയും ഈ സഹോദരന്‍ ബന്ധിച്ചിരിക്കുന്നു, ഈയൊറ്റ ചിന്തയിലൂടെ. മനസിന്റെ ആഴങ്ങളില്‍ത്തട്ടാതെ ദൈവത്തെ വിളിക്കുകയും, മനുഷ്യനെ കാണുകയും ചെയ്യുന്നവരുടെ മുമ്പില്‍ ഇതാ ഈ ചെറുപ്പക്കാരന്‍ ഒരു വെല്ലുവിളിയായി നില്ക്കുന്നു.

അനൂപ് എല്ലാവര്‍ക്കും പ്രിയപ്പെട്ടവനായിരുന്നു; മാതാപിതാക്കള്‍ക്കും ബന്ധുക്കള്‍ക്കും നാട്ടുകാര്‍ക്കുമൊക്കെ...ചുറ്റിലുമുണ്ടായിരുന്ന മനുഷ്യരില്‍നിന്ന് അവന്‍ വ്യത്യസ്തനായിരുന്നില്ല. മനുഷ്യരുടെ ദു:ഖങ്ങളും വേദനകളും ആവശ്യങ്ങളും ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. വളര്‍ച്ചയുടെ എല്ലാ ഘട്ടങ്ങളിലും ഈ സദ്ഗുണം അവനിലുണ്ടായിരുന്നു.

ആവശ്യക്കാരന് തനിക്കു ചെയ്യാന്‍ പറ്റുന്നതെല്ലാം ചെയ്ത് ശാന്തനായി അവന്‍ ജീവിച്ചു. സമപ്രായക്കാര്‍ക്ക് അവന്‍ ഒരു അപരിചിതമേഖലയില്‍ ജീവിക്കുന്നവനായിത്തോന്നി. ചെറുപ്പത്തിന്റെ നിയന്ത്രണാതീതമായ ആകാംക്ഷയും അക്ഷമയും താന്‍പോരിമയും അനൂപിന് അന്യമായിരുന്നു. മനുഷ്യരെ ദൈവംകാണുന്നതുപോലെ കാണാന്‍ അവനാഗ്രഹിച്ചു.

അനൂപിന് ആവശ്യങ്ങളൊന്നുമില്ലായിരുന്നു: ഉള്ളതുകൊണ്ട് ജീവിക്കുക...കൂടുതല്‍ ആഗ്രഹിക്കാതിരിക്കുക, ആവശ്യക്കാരന് എല്ലാം കൊടുക്കുക. സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ടുകളൊന്നും ഇല്ലായിരുന്നിട്ടും, സാധാരണക്കാര്‍ ഉപയോഗിക്കുന്നതിനപ്പുറത്തേക്കൊന്ന് ഉപയോഗിക്കാന്‍ അനൂപ് ആഗ്രഹിച്ചില്ല.

അനൂപിന്റെ ഓരോ ദിവസവും തുടങ്ങുന്നതുതന്നെ ദൈവസന്നിധിയില്‍ നിന്നായിരുന്നു. അതിരാവിലെ ഇടവകപ്പള്ളിയിലെത്തി കുര്‍ബ്ബാനസഹായിയായി നില്ക്കുന്ന അനൂപ ് എല്ലാവര്‍ക്കും മാതൃകയായിരുന്നു. എല്ലാം മറന്ന്, ഏതോ ഒരു ആദ്ധ്യാത്മിക മേഖലയില്‍ ജീവിക്കുന്ന ഒരു വിശുദ്ധന്റെ ഭാവമായിരുന്നു അനൂപനെന്ന് നാട്ടുകാര്‍ പറയുന്നു.

ഒരിക്കല്‍ തന്റെ പിതാവിന്റെ അസാന്നിദ്ധ്യത്തില്‍ കടയിലിരിക്കുമ്പോള്‍ ഓര്‍ത്തഡോക്സ് സഭയിലെ ഒരച്ചന്‍ സാധനങ്ങള്‍ വാങ്ങാനെത്തി. അനൂപ് വളരെ ബഹുമാനത്തോടെ അച്ചനോടു ചോദിച്ചു: " ഞാനൊരു സംശയം ചോദിച്ചോട്ടെ?'' "ചോദിക്കൂമോനെ'' അച്ചന്‍ സമ്മതിച്ചു. " അച്ചന്‍ സ്വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ പോകുമോ?''


ആ ചോദ്യം അച്ചനെ പിടിച്ചുകുലുക്കിയ ഒന്നായിരുന്നു. സത്യസന്ധനായ അച്ചന്‍ ഏറെ നേരം അനൂപിന്റെ മുഖത്ത് നോക്കിനിന്നു.... ഉത്തരമൊന്നും പറഞ്ഞില്ല... അതൊരു അന്വേഷണത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു അച്ചന്റെ ജീവിതത്തില്‍! ~ഒരിക്കലും നമ്മള്‍ അന്വേഷിക്കാത്ത ഒരു സത്യം...

ഉത്തരമൊന്നും പറയാതെ അച്ചന്‍ അവനോടു യാത്രചോദിച്ചു. മാസങ്ങളോളം അച്ചന്‍ അനൂപിന്റെ ചോദ്യത്തെപ്പറ്റി ധ്യാനിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രസംഗങ്ങളില്‍ അനൂപിന്റെ ചോദ്യം പുനര്‍ജന്മംകൊണ്ടു... ആ ചോദ്യം അച്ചനിലൂടെ അനൂപ് ആയിരങ്ങളോടു ചോദിച്ചു.! അനൂപിന്റെ ചോദ്യത്തിന് സത്യസന്ധമായി നമുക്കുത്തരം പറയാന്‍ ബാധ്യതയില്ലേ?

ഈ ചോദ്യത്തിന് അനൂപിന് ഉത്തരമുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ അമ്മയോടവന്‍ പറഞ്ഞിരുന്നു,"അമ്മേ, അമ്മ സന്തോഷമായി ജീവിക്കണം. അമ്മയ്ക്ക് വിശുദ്ധനായ ഒരു മകനുണ്ട്...'' ഇത്രയും ഉറപ്പോടെ ഒരാള്‍ക്ക് തന്നെപ്പറ്റിത്തന്നെ പറയാന്‍ കഴിയണമെങ്കില്‍ ആ മനുഷ്യന്‍ ആഴമായ ദൈവാനുഭവമുള്ളവനായിരിക്കണം. അനൂപിന്റെ ഒരു പുണ്യജന്മമായിരുന്നു.


അനാവശ്യമായയാതൊന്നും വാങ്ങി ഉപയോഗിക്കാനുള്ള അവകാശം നമുക്കില്ലെന്ന് അവന്‍ വിശ്വസിച്ചു. വീട്ടിലെ കാറില്‍ യാത്രചെയ്യുന്നതുപോലും അനൂപ് ഒഴിവാക്കിയിരുന്നു. ചുറ്റിലുമുള്ളവര്‍ക്ക് കാറില്ലാത്തപ്പോള്‍ തനിക്കുമാത്രം അതില്‍ സഞ്ചരിക്കാന്‍അവകാശമില്ലെന്നവന്‍ വിശ്വസിച്ചു. ചീത്തയായ ഒരു വാക്കോ, നോട്ടമോ, പ്രവൃത്തിയോ അനൂപില്‍ നിന്നുണ്ടായിട്ടില്ലെന്ന് നാട്ടുകാരും വീട്ടുകാരും സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു! അനൂപ് ഒരു ദേശത്തിന്റെ , ഇടവകയുടെ , ഓരോ കുടുബത്തിന്റെയും പ്രകാശഗോപുരമായിരുന്നു.

രണ്ടായിരത്തി ഒന്‍പത് ഫെബ്രുവരി ഇരുപതാം തീയതി ഒരപകടത്തില്‍പ്പെട്ട് അനൂപ് ദൈവസന്നിധിയിലേക്കെടുക്കപ്പെട്ടു. അള്‍ത്താരയും പള്ളിയും പൌരോഹിത്യവും സ്വപ്നം കണ്ട അനൂപ് ഇപ്പോള്‍ ദൈവപിതാവിന്റെ മടിയിലാണ്, തീര്‍ച്ച. ലോകത്തിനുള്‍ക്കൊള്ളാന്‍ കഴിയാത്തവനായതിനാലാകണം ദൈവം അനൂപിനെ ഇത്രയും നേരത്തെ സ്വീകരിച്ചത്...

ആലുവായ്ക്കടുത്തുള്ള മേയ്ക്കാട് ഇടവയിലെ തെറ്റയില്‍ സ്റീഫന്‍ കൊച്ചുത്രേസ്യ ദമ്പതികളുടെ മകനാണ് അനൂപ്. അവര്‍ക്കപ്പുറത്തേക്ക് അവന്‍ വളരുകയും ജീവിക്കുകയും ചെയ്തു, ഒരു ദീപസ്തംഭമായി... അനൂപിന്റെ ജന്മം, അവന്റെ മാതാപിതാക്കളുടെയും, സാനു എന്ന സഹോദരന്റെയും ബന്ധുക്കളുടെയും ആദേശത്തിന്റെയും ഭാഗ്യം...ആ മാതാപിതാക്കളും സഹോദരനും ബന്ധുക്കളും ഒരു പാട് പുണ്യം ചെയ്തവര്‍... അവര്‍ക്ക് ഇങ്ങനെയൊരു മനുഷ്യന്റെ മാതാപിതാക്കളും , ബന്ധുക്കളുമാകാന്‍ പറ്റിയല്ലോ...


.പീറ്റര്‍ കൊച്ചാലുങ്കല്‍ ഇ.ങ.ക.

വിളഞ്ഞ കതിര്‍ വളയും

	jaijee joy

*വിളഞ്ഞ കതിര്‍ വളയും*

വിളഞ്ഞ കതിര്‍ നന്‍മയുടെയും സമൃദ്ധിയുടെയും പ്രതീകമാണ്‌. അത്‌ മഹത്വമാണ്‌.
വിളഞ്ഞുനില്‍ക്കുന്ന നെല്‍ച്ചെടികളെ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ടോ? അവ ഒന്നുപോലും
നിവര്‍ന്നുനില്‍ക്കുകയില്ല. കതിരിന്റെ ഭാരത്താല്‍ അവയെല്ലാം
വളഞ്ഞുനില്‍ക്കുകയാണ്‌. വിളഞ്ഞ കതിര്‍ വളയുമെന്ന പഴഞ്ചൊല്ല്‌
കാര്‍ഷികമേഖലയില്‍നിന്നാണ്‌ വരുന്നതെങ്കിലും മനുഷ്യാവസ്ഥയെയാണ്‌ അത്‌
സൂചിപ്പിക്കുന്നത്‌. മഹത്വവും പാണ്‌ഡിത്യവുമുള്ള മനുഷ്യന്‍ വിളഞ്ഞ കതിരിനു
തുല്യനാണ്‌. വിദ്യകൊണ്ടും നന്‍മകൊണ്ടും സമൃദ്ധമാണ്‌ അയാളുടെ മനസ്‌.
ഇത്തരത്തിലുള്ള ആള്‍ അമ്പടഞാനേ എന്ന മട്ടില്‍ തലയുയര്‍ത്തിപ്പിടിച്ച്‌,
നെഞ്ചുവിരിച്ചാണോ നടക്കുക? ഒരിക്കലുമല്ല. വിനയം ആ മനുഷ്യന്റെ
മുഖമുദ്രയായിരിക്കും. മറ്റുള്ളവരോട്‌ സ്‌നേഹവും ആദരവും പുലര്‍ത്താന്‍
അയാള്‍ക്ക്‌ കഴിയും. ആ ശിരസ്‌ എപ്പോഴും വിനയത്താല്‍ അല്‍പം കുനിഞ്ഞിരിക്കും.
വിളഞ്ഞ നെല്ലുപോലെയാണ്‌ മഹത്വമുള്ള മനുഷ്യന്‍. നന്‍മയുടെ നെന്‍മണികള്‍ കതിരിനെ
വളയ്‌ക്കുന്നതുപോലെ സദ്‌ചിന്തകളും പ്രവൃത്തികളും ആ മനുഷ്യന്റെ ശിരസ്‌
കുനിക്കുന്നു. അതോടൊപ്പം അയാള്‍ ആദരണീയനായിത്തീരുകയും ചെയ്യുന്നു.
*അറ്റ്‌ ദ റേറ്റ്‌*

ദൈവമേ, ലോകമെങ്ങും ദാരിദ്ര്യത്തിലും പട്ടിണിയിലും ജീവിക്കുകയും മരിക്കുകയും
ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യര്‍ക്ക്‌ സേവനമനുഷ്‌ഠിക്കാന്‍ ഞങ്ങളെ പ്രാപ്‌തരാക്കേണമേ.
ഞങ്ങളിലൂടെ അവര്‍ക്ക്‌ അന്നന്നുവേണ്ട ആഹാരവും, ഞങ്ങളുടെ സ്‌നേഹത്തിലൂടെ
അവര്‍ക്ക്‌ ശാന്തിയും ആനന്ദവും നല്‍കേണമേ. വിദ്വേഷമുള്ളവര്‍ക്ക്‌ സ്‌നേഹവും
തെറ്റുള്ളിടത്ത്‌ ക്ഷമയും തര്‍ക്കമുള്ളേടത്ത്‌ സമന്വയവും പിശകുള്ളിടത്ത്‌
സത്യവും സംശയമുള്ളിടത്ത്‌ വിശ്വാസവും നൈരാശ്യമുള്ളിടത്ത്‌ പ്രത്യാശയും നിഴലില്‍
വെളിച്ചവും ദുഃഖത്തില്‍ സന്തോഷവും എത്തിക്കാന്‍ എന്നെ ഉപകരണമാക്കേണമേ-അഗതികളുടെ
അമ്മയായിരുന്ന മദര്‍തെരേസ എന്നും പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചിരുന്നത്‌ മേല്‍പ്പറഞ്ഞ
വിധമാണ്‌. സ്വാര്‍ത്ഥലാഭത്തിനുവേണ്ടിമാത്രം പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുന്നവരുടെ ഈ ലോകത്ത്‌
ഇങ്ങനെയൊരു പ്രാര്‍ത്ഥന നടത്താന്‍ മറ്റാര്‍ക്ക്‌ കഴിയും?
പട്ടിണിപ്പാവങ്ങള്‍ക്കും കുഷ്‌ഠരോഗികള്‍ക്കും വേണ്ടി ജീവിതം സമര്‍പ്പിക്കാന്‍
മദര്‍തെരേസയെപ്പോലൊരാള്‍ ഇനി എന്നാണ്‌ വരിക. നന്‍മയുടെ വിളഞ്ഞ കതിരായിരുന്നു
മദര്‍. മറ്റുള്ളവരുടെ നല്ലതിനായി തന്നെ ഉപകരണമാക്കണമെന്ന്‌ ദൈവത്തോട്‌
പ്രാര്‍ത്ഥിക്കാന്‍ ആ അമ്മക്കേ കഴിയൂ. വിളഞ്ഞ കതിര്‍ വളയുമെന്ന പഴഞ്ചൊല്ലിന്‌
മറ്റൊരു സാക്ഷ്യം വേണോ?

.

നാഥാ എന്‍ മാനസം

നാഥാ എന്‍ മാനസം കഴുകേണമേ!
നിന്‍ തിരിനാളം തെളിയ്േക്കണമേ എന്‍
ഹ്യദയ കേവിലില്‍ . . . നാഥാ . . . നാഥാ. . .
 കഴുകേണമേ എന്‍ മാനസം
   ചിന്തകളില്‍ എന്‍ വാക്കുകളില്‍
   എന്റെ ചെയ്തികളിലും ഞാന്‍
   മലിനമായ് .. . നാഥാ .. .. നാഥാ
   പെറുക്കേണമേ എന്റെ പാപങ്ങളൊക്കെയും
   കഴുകേണമേ എന്‍ മാനസവും.
നി മറു ഞാന്‍ ജീവിച്ച ദിനങ്ങളൂം
നി മറു ഞാന്‍ അഹങ്കരിച്ച നിമിഷങ്ങളിലും
മലിനമായ് .. . നാഥാ .. .. നാഥാ
പെറുക്കേണമേ എന്‍ ചെയ്തികളൊക്കെയും
കഴുകേണമേ എന്‍ മാനസവും.
    നിനക്കൂവേണ്ടീ ദാഹിക്കുു നാഥാ ഞാന്‍
   നിനക്കുവേണ്ടീ എന്‍ ഹ്യദയം ഒരിങ്ങീടുു
   വരണമേ എന്റെ ഹ്യദയ കേവിലില്‍
   നാഥാ .. .. . നാഥാ .. .. .
  അനുഗ്രഹപൂമഴ ചൊരിയൂ എില്‍
  നിന്‍ കാരുണ്യം പകര്‍ുതരൂ.. ..
നാഥാ .. .. .. നാഥാ .. .. ..

.. .. റെജി.റ്റി.ഡി .. ..

ആത്മവിശ്വാസം ലഭിക്കാന്‍

ആത്മവിശ്വാസം ലഭിക്കാന്‍

ഇന്‍ഗ്രിഡ് ബെര്‍ഗ്മന്‍ അതിമനോഹരമായ അഭിനയം കാഴ്ചവച്ച പ്രസിദ്ധമായൊരു ചലച്ചിത്രമാണ് “ജോന്‍ ഓഫ് ആര്‍ക്, വാള്‍ട്ടര്‍ വാംഗ്നര്‍ നിര്‍മിച്ച ഈ ഐതിഹാസികചിത്രം സംവിധാനംചെയ്തിരിക്കുന്നതു വിക്ടര്‍ ഫ്ളെമിംഗാണ്.

പതിനഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഫ്രാന്‍സിന്റെയും ഫ്രാന്‍സിന്റെ വീരനായികയായ ജോന്‍ ഓഫ് ആര്‍ക് എന്ന ഗ്രാമീണപെണ്‍കൊടിയുടെയും കഥ പറയുന്ന ഈ ചിത്രം എല്ലാരീതിയിലും വന്‍വിജയമായിരുന്നു.

ഫ്രാന്‍സിലെ ലൊറെയ്ന്‍ എന്ന കൊച്ചുഗ്രാമത്തില്‍ ജീവിച്ചിരുന്ന ജോനു ദൈവത്തിന്റെ സന്ദേശം ആദ്യമായി ലഭിച്ചത് 1428-ല്‍ ആയിരുന്നു. എന്തായിരുന്നെന്നോ ഈ പതിനാറുകാരിക്കു ലഭിച്ച സന്ദേശം? നൂറു വര്‍ഷത്തിലേറെയായി ബ്രിട്ടനുമായി ഏറ്റുമുട്ടി തോറ്റു നശിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ഫ്രാന്‍സിനു ജോന്‍ നേതൃത്വം കൊടുക്കണം! ബ്രിട്ടനെ ഫ്രാന്‍സിന്റെ മണ്ണില്‍നിന്നു പായിച്ചു ഫ്രാന്‍സിനെ വീണ്ടും ശരിക്കും സ്വതന്ത്രയാക്കണം!

ദൈവത്തിന്റെ ഈ സന്ദേശമുണ്ടായപ്പോള്‍ അവള്‍ ആദ്യം ഓടിയൊളിക്കാനാണ് ശ്രമിച്ചത്. അബലയായ താന്‍ എങ്ങനെ ഫ്രാന്‍സിനു നേതൃത്വം നല്‍കുമെന്നായിരുന്നു അവളുടെ ചിന്ത.

എന്നാല്‍, ദൈവത്തിന്റെ സ്വരം വീണ്ടും വീണ്ടും അവള്‍ കേട്ടപ്പോള്‍ അവള്‍ക്ക് ആത്മധൈര്യം ലഭിച്ചു. ദൈവത്തിന്റെ ശക്തിയിലാശ്രയിച്ചുകൊണ്ട് അവള്‍ ചാള്‍സ് രാജാവിനെ മുഖംകാണിക്കുവാനെത്തി. രാജസന്നിധിയിലെത്തിയ അവള്‍ ധൈര്യസമേതം ദൈവത്തിന്റെ സന്ദേശം രാജാവിനെ അറിയിച്ചു.

ബ്രിട്ടനോട് ഏറ്റുമുട്ടാനാണു ദൈവത്തിന്റെ സന്ദേശം എന്നു കേട്ടപ്പോള്‍ രാജാവിന്റെ കാല്‍മുട്ടുകള്‍ കൂട്ടിയിടിച്ചു. പേരില്‍ മാത്രം രാജാവായിരുന്ന അദ്ദേഹത്തിന് അല്പംപോലും ആത്മവിശ്വാസമില്ലായിരുന്നു. അക്കാര്യം രാജാവ് അവളോടു തുറന്നുപറയുകയും ചെയ്തു.

ഉടനേ ജോന്‍ പറയുകയാണ്: സ്വന്തം ശക്തിയെക്കുറിച്ചുള്ള സംശയങ്ങള്‍ അങ്ങു മാറ്റിവയ്ക്കൂ. അങ്ങേയ്ക്കു വേണ്ടതു ദൈവത്തിലുള്ള വിശ്വാസമാണ്. അപ്പോള്‍, അങ്ങേയ്ക്ക് അങ്ങയില്‍ത്തന്നെ വിശ്വാസമുണ്ടാകും.

ജീവിതവിജയത്തിന് ഏറെ ആവശ്യമുള്ള ഗുണങ്ങളിലൊന്നാണ് ആത്മവിശ്വാസം. പക്ഷേ, പലപ്പോഴും ഈ ഗുണം നമ്മില്‍നിന്ന് ഏറെ അകന്നുനില്‍ക്കുന്നു എന്നതാണു വസ്തുത. നമുക്ക് ആവശ്യത്തിനുമാത്രമുള്ള ആത്മവിശ്വാസമില്ലാത്തതുകൊണ്ടു നാം വിജയിക്കേണ്ട പലയിടത്തും പരാജയപ്പെട്ടുപോകുന്നു.

ആത്മവിശ്വാസമില്ലാത്ത അബലയായിരുന്നു ജോന്‍ ഓഫ് ആര്‍ക്. എന്നാല്‍, ദൈവത്തില്‍ അവള്‍ വിശ്വസിക്കുകയും ആശ്രയിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോള്‍ അവള്‍ക്ക് ആത്മവിശ്വാസം താനേ ഉണ്ടായി. തന്മൂലമാണ്, ആത്മവിശ്വാസം ഉണ്ടാകുവാന്‍ ആദ്യം വേണ്ടതു ദൈവത്തിലുള്ള ഉറച്ച വിശ്വാസമാണ് എന്ന് അവള്‍ രാജാവിനോടു പറഞ്ഞത്.

ആത്മവിശ്വാസം ഉണ്ടാകുന്നതിനു നമുക്കും ആദ്യം വേണ്ടത് നമ്മുടെ സ്നേഹപിതാവായ ദൈവത്തിലുള്ള ഉറച്ചവിശ്വാസമാണ്. ദൈവത്തില്‍ ഉറച്ചവിശ്വാസം നമുക്കുണ്െടങ്കില്‍ അതിന്റെ ഫലമായി ശരിയായ ആത്മവിശ്വാസം നമുക്കുണ്ടായിക്കൊള്ളും.

ബ്രിട്ടനെതിരായി പടയാളികളെ അണിനിരത്തുന്നതിനിടയില്‍ ജോന്‍ ഒരിക്കല്‍ പടയാളികളോടു പറഞ്ഞു: നമ്മിലും നമ്മുടെ കൈകളിലും യാതൊരു ശക്തിയുമില്ല. നാം ദൈവത്തിന്റെ പടയാളികളായി മാറിയാലേ നമുക്കു വിജയിക്കാനാവൂ.

അവള്‍ പറഞ്ഞത് എത്രയോ ശരി! നാം നമ്മില്‍ത്തന്നെ ആശ്രയിച്ചാല്‍ നമുക്കൊന്നും നേടാനാവില്ല. എന്നാല്‍, ദൈവത്തിന്റെ ശക്തിയിലാശ്രയിച്ചാല്‍ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ നമുക്കു പോരാടാനും വിജയിക്കാനും സാധിക്കുമെന്നതില്‍ സംശയംവേണ്ട.

ദൈവത്തിന്റെ പടയാളികളായി മാറി ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ യുദ്ധംചെയ്തു വിജയിക്കുവാന്‍ പോരാളികളെ ഉപദേശിച്ച ഒരവസരത്തില്‍ ജോന്‍ അവരോടു പറഞ്ഞു: നമുക്കു വിജയം ലഭിക്കണമെങ്കില്‍ നാം ആ വിജയം അര്‍ഹിക്കുന്നവരാകണം.

അപ്പോള്‍ പടയാളികള്‍ ജോനോടു ചോദിച്ചു: അതിനു ഞങ്ങള്‍ എന്തുചെയ്യണം?

ഈ ചോദ്യത്തിനു ജോന്‍ കൊടുത്ത മറുപടി ശ്രദ്ധേയമായിരുന്നു. അവള്‍ പറഞ്ഞു: നിങ്ങള്‍ നിങ്ങളുടെ ആത്മാക്കളെ കഴുകി ശുദ്ധമാക്കുക.

നമ്മില്‍ ശരിയായ ആത്മവിശ്വാസം എപ്പോഴും ഉണ്ടാകണമെങ്കില്‍ നമ്മുടെ മനസ്സും ഹൃദയവും എപ്പോഴും ശുദ്ധമായിരിക്കുവാന്‍ നാം ശ്രദ്ധിച്ചേ മതിയാകൂ. അഴുക്കുപുരണ്ട ആത്മാവില്‍ ശരിയായ ആത്മവിശ്വാസം ഒരിക്കലും കുടികൊള്ളുകയില്ല എന്നതാണു സത്യം.

ദൈവത്തിലുള്ള നമ്മുടെ വിശ്വാസവും നമ്മിലുള്ള അവിടുത്തെ സാന്നിധ്യവുമാണ് നമ്മുടെ ആത്മവിശ്വാസത്തിന്റെ കാതല്‍. തന്മൂലം നമ്മുടെ ദൈവവിശ്വാസവും നമ്മിലുള്ള അവിടുത്തെ സാന്നിധ്യത്തിന്റെ ഏറ്റക്കുറച്ചിലുമനുസരിച്ചായിരിക്കും നമ്മുടെ ആത്മവിശ്വാസവും നിലകൊള്ളുന്നത്.

ജോന്റെ കഥയിലേക്കു മടങ്ങിവരട്ടെ: ജോന്‍ നേതൃത്വംനല്‍കിയ ഫ്രഞ്ച്പടയാളികള്‍ ബ്രിട്ടനെതിരേ ഒന്നൊന്നായി പല നേട്ടങ്ങള്‍ നേടി. ഫ്രാന്‍സിലെ തങ്ങളുടെ അവസാനതാവളവും ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടിവരുമെന്നു കണ്ടപ്പോള്‍ ബ്രിട്ടീഷുകാര്‍ ജോന്റെ അറിവുകൂടാതെ ഫ്രാന്‍സിലെ രാജാവുമായി സന്ധിയുണ്ടാക്കി.

അംഗീകരിക്കാവുന്ന നടപടിയായിരുന്നില്ല ഇത്. അവള്‍ ബ്രിട്ടനുമായി യുദ്ധം തുടര്‍ന്നു. പക്ഷേ, ഇത്തവണ അവള്‍ തടവുകാരിയാക്കപ്പെടുകയും ബ്രിട്ടീഷുകാര്‍ അവളെ തീയില്‍ ചുട്ടെരിക്കുകയും ചെയ്തു. ജോനെ രക്തസാക്ഷിയാക്കി മാറ്റിയ ഈ സംഭവത്തോടുകൂടിയാണ് സിനിമയിലെ കഥ അവസാനിക്കുന്നത്.

ഒറ്റനോട്ടത്തില്‍ പരാജയമെന്നു തോന്നാവുന്ന അവളുടെ അന്ത്യം യഥാര്‍ഥത്തില്‍ വന്‍വിജയമായിരുന്നു. കാരണം, ഈ രക്തസാക്ഷിത്വംവഴിയാണ് അവള്‍ ഫ്രാന്‍സിന്റെ വീരനായികയായി മാറുകയും വിശുദ്ധയായി സഭയില്‍ പിന്നീട് പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തത്.

ജോന്റെ ആത്മവിശ്വാസം ദൈവത്തിലുള്ള ഉറച്ച വിശ്വാസത്തില്‍നിന്ന് ഉടലെടുത്തതായിരുന്നു. ദൈവവിശ്വാസത്തില്‍ അധിഷ്ഠിതമായ ആത്മവിശ്വാസം നമുക്കും രൂപപ്പെടുത്താന്‍ ശ്രമിക്കാം. അങ്ങനെയുള്ള ആത്മവിശ്വാസം തീര്‍ച്ചയായും വിജയത്തിലേക്കു നമ്മെ നയിക്കും.


.

നിമിക്ഷങ്ങള്‍

നിമിക്ഷങ്ങള്‍

ഏതോ സ്വ്പനത്തിന്റെ കാത്തിരിപ്പിനായ്
എരിയു കിനാവിന്റെ തേങ്ങലായ്
നിന്‍ സൌരഭ്യമായ സ്നേഹത്തിനായ്
എന്‍ ഉള്ളിലാകെ പകര്‍ിടാന്‍

ഓരാ സ്നേഹസല്ലാപ നിമിക്ഷങ്ങളോര്‍ത്ത്
നിന്‍ സാമിഭ്യത്തിലെ നിമിക്ഷങ്ങളോര്‍ത്ത്
കാത്തിരീക്കുു നി ഞാന്‍ , ഏകയായ്
ഓരോ നിമിക്ഷങ്ങള്‍ എണ്ണി എണ്ണീ

ആകാശ നീലിമയില്‍ മിു നക്ഷത്രങ്ങളായ്
നീലത്തടാകത്തിലെ കുളിര്‍ കാറ്റായ്
എന്റെ കിനാവുകള്‍ക്ക് നൂറുമേനി പകര്‍ിടാന്‍
കാത്തിരീക്കുു നി ഞാന്‍, ഏകയായ്്.

എരിയു കിനാവിന്റെ തേങ്ങലായ്
ഒരുവരി സ്നേഹ മന്ത്രങ്ങളുരുവിട്ട്
കാത്തിരീക്കുു നി ഞാന്‍,
ജീവിതവസാനം വരെ!

നിഷാ റെജി

എന്റെ അനൂപിന്റ 41-ആ‍ാ‍ ചരമഭിനം

http://my-anoop.blogspot.com/2009/03/sneha-smaranakku.html#comments
എന്റെ അനൂപിന്റ 41-ആ‍ാ‍ ചരമഭിനം


.

അതിരുകളില്ലാത്ത ശക്തി

ഒക്ടോബര്‍ 1938. ഒരു ചരക്കുകപ്പല്‍ ന്യൂയോര്‍ക്കില്‍ന്ി പോര്‍ട്ടോറിക്കോയിലേക്ക് പോകുകയായിരുു. ജീവനക്കാരെക്കൂടാതെ ആ കപ്പലിലുണ്ടായിരുതു നാലു യാത്രക്കാര്‍ മാത്രം. അവരാകട്ടെ പരസ്പരം പരിചയമില്ലാതിരു രണ്ടു പുരുഷന്മാരും രണ്ടു സ്ത്രീകളും. എങ്കിലും യാത്ര തുടങ്ങിയ ഉടനേത അവര്‍ പരസ്പരം പരിചിതരായി.

യാത്രക്കാരിലൊരാള്‍ മിസിസ് ചാള്‍സ് കോള്‍മോര്‍ ആയിരുു. പോര്‍ട്ടോറിക്കോയില്‍ താമസമുറപ്പിച്ചിരു അവര്‍ അമേരിക്കയിലെ ബന്ധുക്കളെ സന്ദര്‍ശിച്ചതിനുശേഷം മടങ്ങുകയായിരുു. കപ്പലിലുണ്ടായിരു മറ്റേ യാത്രക്കാരി മിസിസ് സിംപ്സ ആയിരുു. അമ്മായിയമ്മയുമായി പടവെട്ടി രാജ്യംവിട്ട സ്വന്തം ഭര്‍ത്താവിനെത്തേടി ഇറങ്ങിയതായിരുു ആ സ്ത്രീ.

സിംപ്സ മുക്കുടിയനായിരുത്രേ. തൊഴില്‍രഹിതനും. ഭാര്യയുടെ വീട്ടില്‍ അവരുടെ ചെലവില്‍ കഴിയുകയായിരുു ബില്ലി എറിയപ്പെട്ടിരു സിംപ്സ.

ബില്ലി രാജ്യംവിട്ടോടിപ്പോയത് വെസ്റ് ഇന്‍ഡീസിലേക്കാണ്െ മിസിസ് സിംപ്സ എങ്ങനെയോ അറിഞ്ഞു. ഉടന്‍ത, കൈയില്‍ പത്തു ഡോളര്‍പോലും ഇല്ലാതിരുിട്ടും ചരക്കുകപ്പല്‍ കയറി അവര്‍ വെസ്റ് ഇന്‍ഡീസിലേക്കു യാത്രതിരിക്കുകയായിരുു.

മിസിസ് സിംപ്സന്റെ കഥ കേട്ട മറ്റുയാത്രക്കാര്‍ പിരിവെടുത്ത് ഇരുപത്തഞ്ചു ഡോളര്‍ അവര്‍ക്ക് നല്‍കിക്കൊണ്ടു പറഞ്ഞു: "ഇതാ, ഒരു ചെറിയ തുക. പോര്‍ട്ടോറിക്കോയില്‍നിു മടങ്ങിപ്പോകാനുള്ള ടിക്കറ്റു വാങ്ങാന്‍ ഈ തുക ഉപകരിക്കും.''

നന്ദിപൂര്‍വം ആ തുക സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട് മിസിസ് സിംപ്സ പറഞ്ഞു: "പക്ഷേ ഞാന്‍ മടങ്ങിപ്പോകുില്ല. എന്റെ ഭര്‍ത്താവിനെ എങ്ങനെയെങ്കിലും എനിക്കു കണ്ടുപിടിക്കണം.''

"പക്ഷേ എങ്ങനെ അതു സാധിക്കും?'' യാത്രക്കാരിലെ പ്രായംചെ ആള്‍ ചോദിച്ചു: "വെസ്റ്ഇന്‍ഡീസില്‍ എത്രയോ ദ്വീപുകളാണുള്ളത്! എവിടെപ്പോയി എങ്ങനെ നിങ്ങളുടെ ഭര്‍ത്താവിനെ കണ്ടുപിടിക്കാനാണ്?''

അപ്പോള്‍ ഒരു കൂസലും കൂടാതെ മിസിസ് സിംപ്സ പറഞ്ഞു: "പ്രാര്‍ഥന. അതെ, പ്രാര്‍ഥനവഴി. എ സ്നേഹിക്കു ഒരു ഭര്‍ത്താവിനെ എനിക്കുതരണമുെ വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുമുമ്പ് ഞാന്‍ പ്രാര്‍ഥിച്ചു. അങ്ങനെയാണ് എനിക്ക് ബില്ലിയെ കിട്ടിയത്. അദ്ദേഹത്തെ വീണ്ടും കാണാന്‍ അനുഗ്രഹിക്കണമൊണ് എന്റെ പ്രാര്‍ഥന. എന്റെ പ്രാര്‍ഥന ദൈവം കേള്‍ക്കുമ്െ എനിക്കുറപ്പുണ്ട്.''

"നിങ്ങളുടെ ഈ ആഗ്രഹം സാധിക്കണമെങ്കില്‍ അദ്ഭുതങ്ങള്‍ത നടക്കണം,'' വയസന്‍ പിറുപിറുത്തു. ദിവസങ്ങള്‍ പലതു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ കപ്പല്‍ പോര്‍ട്ടോറിക്കോയിലെ സാങ്വാന്‍ തുറമുഖത്തെത്തി. യാത്രക്കാരിലൊരാള്‍ ജോ ഗ്ളീസ എ ഒരു യുവ എന്‍ജിനിയറായിരുു. അടുത്ത കപ്പലില്‍ കയറി വെര്‍ജിന്‍ ഐലന്‍ഡ്സിലേക്കു പോകുവാനായിരുു അയാളുടെ ഉദ്ദേശ്യം. പക്ഷേ യാത്രയ്ക്കു പിീട് കുറെക്കൂടി സമയമുണ്ടായിരുതുകൊണ്ട് അയാളും മറ്റുള്ളവരുടെകൂടെ പട്ടണത്തിലേക്കു പോയി.

മിസിസ് സിംപ്സണു താമസിക്കാന്‍വേണ്ടി ചെലവുകുറഞ്ഞ ഒരു ഹോട്ടല്‍ കണ്െടത്തുകയായിരുു അവരുടെ ആദ്യത്തെ ലക്ഷ്യം. ഒിനുപുറകെ ഓയി പല ഹോട്ടലുകളില്‍ അവര്‍ കയറിയിറങ്ങി. അവസാനം വാടക കുറവുള്ള ഒരു ഹോട്ടല്‍ കണ്െടത്തി. അവിടെ ഓരോരുത്തരും അവരുടെ പേര് രജിസ്റര്‍ ചെയ്യാന്‍ തുടങ്ങി.

മിസിസ് സിംപ്സന്റെ ഊഴം വപ്പോള്‍ അവര്‍ രജിസ്ററില്‍ പേരെഴുതാനായി പേനയെടുത്തു. രജിസ്ററിന്റെ പേജിലേക്കു നോക്കി. പെട്ടുെ തലകറങ്ങി അവര്‍ വീണു. ഹോട്ടലിലെ ക്ളാര്‍ക്ക് ഓടിച്ചുെ വെള്ളംതളിച്ച് അവരെ എഴുല്േപിച്ചു. അപ്പോള്‍ മിസിസ് കോള്‍മോര്‍ ചോദിച്ചു: "എന്തുപറ്റി?'' മിസിസ് സിംപ്സ പറഞ്ഞു: "ബില്ലി! ബില്ലിയുടെ പേര് ആ ബുക്കിലുണ്ട്!''

അവര്‍ രജിസ്റര്‍ പരിശോധിച്ചു. മിസിസ് സിംപ്സ പറഞ്ഞതു ശരിയായിരുു. രണ്ടുദിവസം മുമ്പ് ബില്ലി അവിടെ വുചേര്‍ിരുു.

"ബില്ലി എവിടെ?'' അവര്‍ ക്ളാര്‍ക്കിനോടു ചോദിച്ചു. അപ്പോള്‍ ക്ളാര്‍ക്ക് പറഞ്ഞു:

"ബില്ലി ജോലിക്കുപോയിരിക്കുകയാണ്. വൈകുരേം മടങ്ങിവരും.''

മിസിസ് സിംപ്സ തങ്ങളെ കബളിപ്പിക്കുകയായിരുാ എ് കൂടെയുള്ളവര്‍ ആദ്യം സംശയിച്ചു. പക്ഷേ, അവരുടെ സംശയത്തിന് അടിസ്ഥാനമില്ലായിരുു. കാരണം ആ ഹോട്ടല്‍ തെരഞ്ഞെടുത്തത് മിസിസ് സിംപ്സ അല്ലായിരുു.

ഈ കഥ ഇവിടെ അവസാനിക്കുില്ല. ഗ്ളീസ താന്‍ നേരത്തേ പ്ളാന്‍ ചെയ്തിരുതുപോലെ വെര്‍ജിന്‍ ഐലന്‍ഡിലെ സെന്റ് തോമസിലെത്തി. അവിടെവച്ച് പരിചയപ്പെടുവാനിടയായ ഒരു പുരോഹിതനോട് ഈ കഥ പറഞ്ഞു. കഥ കേട്ടയുടനേ ആ പുരോഹിതന്‍ പറഞ്ഞു: "കഥ കേട്ടിട്ട് ഇവിടെവ് ചികിത്സിച്ചിട്ടുപോയ ഒരു സിംപ്സണെക്കുറിച്ചാണ് നിങ്ങള്‍ പറയുതുെ താുേല്ലോ. രോഗിയായിട്ടാണ് അയാള്‍ ഇവിടെ വത്. എങ്കിലും രോഗം മാറുതിനുമുമ്പ് അയാള്‍ പെട്ടുെ പോര്‍ട്ടോറിക്കോയിലേക്കു ബോട്ടുകയറി പോകുകയാണുണ്ടായത്. എന്തിനാണ് അയാള്‍ അങ്ങോട്ടു പോകുതുെ ചോദിച്ചപ്പോള്‍ തനിക്കറിയില്ലൊയിരുു അയാളുടെ മറുപടി.''

ആകാംക്ഷ അടക്കാനാവാതെ ഗ്ളീസ മിസിസ് കോള്‍മോറിനു പോര്‍ട്ടോറിക്കോയിലേക്ക് എഴുതി. കോള്‍മോര്‍ ഗ്ളീസന് ഇങ്ങനെ മറുപടി എഴുതി: "അതെ, സെന്റ് തോമസിലെ ക്ളിനിക്കില്‍ ചിെരുത് ബില്ലി തയൊയിരുു. ഈ സംഭവത്തില്‍ പല അദ്ഭുതങ്ങളാണ് ഞാന്‍ കാണുത്. ഒ്, സെന്റ് തോമസില്‍ വച്ച് ബില്ലി മദ്യപാനാസക്തിയില്‍നിു മോചിതനായത്. രണ്ട്, സെന്റ് തോമസില്‍ന്ി എത്രയുംവേഗം പോര്‍ട്ടോറിക്കോയില്‍ എത്തിച്ചേരുവാനുള്ള ഉള്‍പ്രേരണ ബില്ലിക്കുണ്ടായത്. മ്ു, ബില്ലി ആ പ്രത്യേക ഹോട്ടലില്‍ എത്തിച്ചേര്‍ത്. നാല്, തൊഴില്‍രഹിതനായി അലഞ്ഞുനടിരു ബില്ലിക്കു നല്ലൊരു ജോലി കിട്ടിയത്. അഞ്ച്, ബില്ലി താമസിച്ചിരു ഹോട്ടലില്‍ നമ്മുടെ ഗ്രൂപ്പ് എത്തിച്ചേരാനിടയായത്.

"ഇവയെല്ലാം ആകസ്മികമായി സംഭവിച്ചവയാണുെ താിേയേക്കാം. എാല്‍, ഈ അദ്ഭുതങ്ങള്‍ക്കെല്ലാംപിില്‍ ഒരേയൊരു കാരണമേയുള്ളു-പ്രാര്‍ഥന.''

1978-ലാണ് ഗ്ളീസ പ്രാര്‍ഥനയെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ സംഭവം ആദ്യം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്. ഇത് അടുത്തയിടെ വായിക്കാനിടയായപ്പോള്‍ അതു വായനക്കാരുമായി പങ്കുവയ്ക്കണമുെ താിേ. ഈ സംഭവത്തിന്റെ പ്രത്യേകത വിവരിക്കേണ്ട കാര്യമില്ലല്ലോ.

പ്രാര്‍ഥനയുടെ ശക്തിയെക്കുറിച്ചു നമുക്കറിയാം. ആ ശക്തിയില്‍ നമുക്കു നല്ല വിശ്വാസവും കാണും. എങ്കിലും മിസിസ് സിംപ്സ അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞതുപോലുള്ള ശക്തി പ്രാര്‍ഥനയ്ക്കുണ്െടു നാം വിശ്വസിക്കുുണ്േടാ?

പ്രാര്‍ഥനയുടെ ശക്തി ദൈവത്തില്‍നിാണ്. എങ്കില്‍പ്പി ആ ശക്തിക്കു നാം എന്തിന് അതിരുകള്‍വയ്ക്കണം? അതിരുകളില്ലാത്ത ശക്തിയാണു പ്രാര്‍ഥന. അതു നമുക്ക് എും ഓര്‍മിക്കാം. ആ ശക്തി നമുക്കും അനുഭവിച്ചറിയാം.

അവിട്ു തൊട്ടടുത്തു നില്‍ക്കുമ്പോള്‍

അവിട്ു തൊട്ടടുത്തു നില്‍ക്കുമ്പോള്‍

ആറുവയസുകാരി കെല്ലിയും അവളുടെ മമ്മിയും വീടിനടുത്തുള്ള ഒരു പലചരക്കുകടയിലേക്കു പാതയോരം ചേര്‍് നടുപോകുകയായിരുു. അടുക്കളയിലേക്ക് അത്യാവശ്യം വേണ്ടിയിരു ചില സാധനങ്ങള്‍ വാങ്ങുകയായിരുു അവരുടെ ലക്ഷ്യം.

മമ്മിയുടെ കൈയില്‍പിടിച്ച് കെല്ലി അങ്ങനെ നടുപോകുമ്പോള്‍ പതിവിനു വിരുദ്ധമായി അവള്‍ ഏറെ മൌനിയായിരുു. അഗാധമായ ചിന്തയിലാണ്ടിരു അവള്‍ പെട്ടുെ മമ്മിയുടെ നേരേ തിരിഞ്ഞ് മൃദുലമായ സ്വരത്തില്‍ ചോദിച്ചു: "മമ്മീ, ഞാന്‍ ഉടനേ മരിച്ചുപോകുമോ?’’

കെല്ലിയുടെ മമ്മി അലീഷ ഏറെ ഭയപ്പെട്ടിരു ഒരു ചോദ്യമായിരുു ഇത്. ബ്രെയിന്‍ ട്യൂമര്‍ നീക്കാനുള്ള ഓപ്പറേഷനുശേഷം റേഡിയേഷനും കീമോതെറാപ്പിയും സ്വീകരിക്കാനുള്ള ഒരുക്കത്തിലായിരുു കെല്ലി. കെല്ലിക്ക് തന്റെ രോഗത്തിന്റെ ഗൌരവസ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ച് ഏറെക്കുറെ നല്ല അറിവുണ്ടായിരുു. തന്മൂലമാണ് തന്റെ രോഗം മരണകാരണമാകുമോ എവള്‍ ചോദിച്ചത്.

അലീഷ പ്രതീക്ഷിച്ചിരു ചോദ്യമായിരുു കെല്ലി ചോദിച്ചത്. എങ്കിലും ആ ചോദ്യം കേട്ടമാത്രയില്‍ അലീഷയുടെ ചങ്കിടിപ്പ് വര്‍ധിച്ചു. അവരുടെ കെണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു. തന്റെ പൊാമനപ്പുത്രിയോട് എന്തു പറയണമെറിയാതെ അവര്‍ കുഴങ്ങി.

പെട്ട്െ, താന്‍ തന്റെ പുത്രിയുടെ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം കൊടുത്തില്ലല്ലോ എ് അലീഷ ഓര്‍മിച്ചു. അവള്‍ വിക്കി വിക്കി പറഞ്ഞു: "കാന്‍സര്‍ വാല്‍ പലരും മരിക്കാറുണ്ട്. എാല്‍, അധികംപേരും മരിക്കാറില്ല. അവര്‍ അപ്പോഴും നടക്കുകയായിരുതുകൊണ്ടു കെല്ലി തന്റെ കണ്ണിലെ കണ്ണീര് കാണുില്ലായിരിക്കുമ്െ അവളുടെ മമ്മി ആശ്വസിച്ചു. കെല്ലിയുടെ മുഖത്തേക്കു നോക്കാതെ മമ്മി പറഞ്ഞു: "മോളുടെ ഓപ്പറേഷന്‍ വലിയ വിജയമായിരുു. ഇനിയും മോള്‍ക്കു നല്ല ചികിത്സ ലഭിക്കും. അതുകൊണ്ട് മോള്‍ ഉടനെയെങ്ങും മരിക്കില്ല.

അപ്പോള്‍ കെല്ലി പറഞ്ഞു: "മരിക്കാന്‍ എനിക്കു പേടിയില്ല, മമ്മീ. കാരണം, മരിച്ചാല്‍ ഞാന്‍ ദൈവത്തോടുകൂടിയായിരിക്കും. എാല്‍, ഞാന്‍ എങ്ങനെ മരിക്കുമെതിനെക്കുറിച്ച് എനിക്കു പേടിയുണ്ട്. അവളുടെ മമ്മി പറഞ്ഞു: "എങ്ങനെ മരിക്കുമെതിനെക്കുറിച്ചു മോള്‍ പേടിക്കേണ്ട. മോള്‍ മരിക്കാനിടയായാല്‍ ആ സമയം മമ്മിയും ഡാഡിയുമൊക്കെ മോളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ആശ്വസിപ്പിക്കുുണ്ടാവും. അപ്പോള്‍ മോള്‍ അറിയാതെത യേശുവിന്റെ കരവലയത്തില്‍ എത്തിച്ചേര്‍ിരിക്കും. മമ്മി പറഞ്ഞത് കെല്ലിക്ക് ബോധ്യംവതുപോലെ താിേ. കെല്ലി അ് മരണത്തെക്കുറിച്ചു മറ്റു ചോദ്യങ്ങളാുെം ചോദിച്ചില്ല. അധികം താമസിയാതെ കെല്ലിക്ക് റേഡിയേഷന്‍ ചികിത്സ തുടങ്ങി. ഒരുദിവസം അതിരാവിലെ ഉറക്കമുണര്‍ കെല്ലി മമ്മിയുടെ അരികെ ച്െ പറഞ്ഞു: "ഞാന്‍ ഉറക്കത്തില്‍ യേശുവിനെ സ്വപ്നം കണ്ടു. എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും നല്ല സ്വപ്നമായിരുു അത്.''

"സ്വപ്നത്തില്‍ മോള്‍ എന്താണു കണ്ടത്?'' മമ്മി ആശ്ചര്യപൂര്‍വം ചോദിച്ചു. അപ്പോള്‍ നിഷ്കളങ്കത നിറഞ്ഞുനില്‍ക്കു ശബ്ദത്തില്‍ അവള്‍ പറഞ്ഞു: "ഞാന്‍ യേശുവിനോടൊപ്പമിരുു ഭക്ഷണം കഴിക്കുതായിട്ടാണ് കണ്ടത്.'' സ്വപ്നം വീണ്ടും വിവരിച്ചതിനുശേഷം അവള്‍ ആഹ്ളാദപൂര്‍വം പറഞ്ഞു: "ഓ, മമ്മീ, ദൈവം എന്റെ തൊട്ടടുത്ത് എന്റെകൂടെയുണ്െട് എനിക്കു താുുേ!’’

ദൈവം തന്റെ തൊട്ടടുത്തുണ്െട വിശ്വാസം ദുഃഖത്തിന്റെ തീവ്രനിമിഷങ്ങളില്‍ കെല്ലിക്കു വലിയ ആശ്വാസമായിരുു. കാന്‍സര്‍ വീണ്ടും പെട്ടുെ കടാക്രമണം നടത്തിയപ്പോള്‍ കെല്ലി മരണത്തെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചതേയുള്ളൂ. മരണത്തിലൂടെ താന്‍ ദൈവത്തിന്റെ കരവലയത്തിലെത്തുമെ ചിന്ത അവളെ ആഹ്ളാദിപ്പിച്ചു. തന്റെ മരണത്തിനു കുറെ ദിവസങ്ങള്‍ക്കുമുമ്പ് കെല്ലി യേശുവിന് ഒരു കത്തെഴുതുകയുണ്ടായി. അവളുടെ മരണശേഷം കണ്െടടുക്കപ്പെട്ട ആ കത്തില്‍ കെല്ലി ഇപ്രകാരം എഴുതുു:

"പ്രിയ യേശുവേ, കഴിഞ്ഞ കുറേ നാളായി ഞാന്‍ അങ്ങയോട് കൂടുതല്‍ അടുത്തതായി എനിക്കു താുുേ. അങ്ങയുടെ സാിധ്യം കൂടുതലായി എനിക്കിപ്പോള്‍ അനുഭവപ്പെടുു. കഴിഞ്ഞ ഒരവര്‍ഷമായി അങ്ങെനിക്കു നല്കിയിരിക്കു കാന്‍സറിനെക്കുറിച്ച് ഞാന്‍ അങ്ങേയ്ക്കു നന്ദിപറയുു. അങ്ങയോടു കൂടുതല്‍ അടുക്കാന്‍ എനിക്കതു കാരണമായിത്തീര്‍ിരിക്കുു. അങ്ങയുടെ സ്വര്‍ഗരാജ്യത്തിലേക്കു വരുതില്‍ എനിക്ക് അതിയായ ആഹ്ളാദമുണ്ട്. സ്വര്‍ഗം എങ്ങനെയിരിക്കുമ്െ എനിക്കറിയില്ല. എാലും അതേറ്റവും നല്ല സ്ഥലമാണ്െ എനിക്കുറപ്പുണ്ട്. ഞാന്‍ അങ്ങയുടെ കൈകളില്‍ സുരക്ഷിതയാണ് എ ചിന്തത എത്ര മനോഹരമാണ്! യേശുവേ, അങ്ങയെക്കൂടാതെ ഈ കഴിഞ്ഞവര്‍ഷം എനിക്ക് അതിജീവിക്കാന്‍ കഴിയുമായിരുില്ല. ഞാനിപ്പോള്‍ ദൈവത്തിന്റെ ഒരു മിഷണറിയാണ് എനിെക്കു താുുേ.

ഗൈഡ്പോസ്റ്സ് മാസികയിലാണ് അമേരിക്കക്കാരിയായ കെല്ലിയുടെ കഥയും അവളുടെ കത്തും ആദ്യമായി പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടത്. താന്‍ ദൈവത്തിന്റെ കരവലയത്തിലാണെ ചിന്ത പിഞ്ചുബാലികയായ കെല്ലിക്കു നല്കിയ ആശ്വാസം വളരെ വലുതായിരുു. അതുപോലെ, ദൈവം എപ്പോഴും തന്റെ തൊട്ടടുത്ത് താടുകൂടെയുണ്ട് എ വിശ്വാസം തന്റെ ദുഃഖങ്ങളില്‍ അവള്‍ക്ക് ധൈര്യം നല്കി. തന്മൂലമാണ് മരണത്തെ മുഖാമുഖം കണ്ടപ്പോഴും അവള്‍ പുഞ്ചിരിയോടെ, പതറാതെ നിത്.

ദുഃഖത്തിന്റെ തീവ്രനിമിഷങ്ങളില്‍ നമുക്കും വേണ്ടത് കെല്ലിയുടേതുപോലെയുള്ള വിശ്വാസമാണ്- ദൈവം എപ്പോഴും നമ്മുടെ തൊട്ടടുത്തു നമ്മളോടൊപ്പം ഉണ്െട വിശ്വാസം. അതുപോലെ, നമ്മുടെ ജീവിതത്തില്‍ പ്രതിസന്ധികളുണ്ടാകുമ്പോള്‍ നമുക്കും വേണ്ടതു കെല്ലിയുടേതുപോലെയുള്ള ധൈര്യമാണ്- ദൈവത്തിന്റെ കരവലയങ്ങളില്‍ നാം എപ്പോഴും സുരക്ഷിതരാണെ ധൈര്യം. നമ്മില്‍ ഭൂരിഭാഗംപേരും മാരകമായ രോഗങ്ങള്‍ക്ക് അടിപ്പെട്ടവരല്ല. നമ്മുടെ ദുഃഖങ്ങള്‍ പലപ്പോഴും മറ്റുകാരണങ്ങള്‍കൊണ്ടുണ്ടാകുവയാണ്. എിരുാലും നമ്മുടെ ദുഃഖത്തിന്റെ തീവ്രതയ്ക്ക് അല്പംപോലും കുറവില്ല എതല്ലേ അനുഭവം?

ദുഃഖങ്ങള്‍ എത്രമാത്രം തീവ്രമാണെങ്കിലും, ദൈവം എപ്പോഴും നമ്മുടെകൂടെ തൊട്ടടുത്തുണ്ട് എ ചിന്ത നമുക്കുണ്െടങ്കില്‍ ആ ദുഃഖത്തെ വിജയപൂര്‍വം തരണം ചെയ്യാനാവും എതില്‍ സംശയം വേണ്ട. അതുപോലെ, ദൈവത്തിന്റെ കരവലയത്തില്‍ സുരക്ഷിതരാണെ ബോധ്യം നമുക്കുണ്െടങ്കില്‍ ഒരു ദുഃഖവും നമ്മെ അടിപതറിക്കുകയില്ലുെ തീര്‍ച്ച.

കെല്ലിക്കു ലഭിച്ച കാന്‍സര്‍ എ മാരകരോഗത്തെക്കുറിച്ച് അവള്‍ ഒരിക്കലും പരാതിപറഞ്ഞില്ല. എുമാത്രമല്ല, ആ രോഗം ത ദൈവവുമായി ഏറെ അടുപ്പിക്കാന്‍ കാരണമായതുകൊണ്ട് ആ രോഗത്തെപ്രതി അവള്‍ ദൈവത്തിനു നന്ദിപറയുകയാണ് ചെയ്തത്! എന്തൊരു വീക്ഷണം! എന്തൊരു വിശ്വാസം!

നമ്മുടെ തൊട്ടടുത്തു നില്‍ക്കു ദൈവത്തോടു കൂടുതല്‍ അടുക്കാന്‍ നമുക്കു ബോധപൂര്‍വം ശ്രമിക്കാം. അപ്പോള്‍ അവിടുത്തെ കരവലയത്തില്‍ നാം എപ്പോഴും ആശ്വാസം കണ്െടത്തും. അതുപോലെ, ഒരു ദുഃഖവും ഒരിക്കലും നമ്മെ തളര്‍ത്തുകയുമില്ല.

പണത്തിനുമുയരെ മാതൃകയുടെ മൂല്യം

പണത്തിനുമുയരെ മാതൃകയുടെ മൂല്യം

1920-കളില്‍ ഷിക്കാഗോനഗരം അടക്കിവാണിരു അധോലോകനായകനായിരുു ആല്‍ കപ്പോ (1899-1944). ഇരുപത്തിയാറാമത്തെ വയസില്‍ ആയിരത്തിലേറെ അംഗങ്ങളുള്ള മാഫിയാസംഘത്തിന്റെ തലവനായിത്തീര്‍ കപ്പോ ഏതു കൊടുംക്രൂരകൃത്യത്തിനും മടികാണിച്ചിരുില്ല. തന്റെ എതിരാളികളെയെല്ലാം വകവരുത്തി നഗരം അടക്കിവാഴുവാനാണ് കപ്പോ ശ്രമിച്ചത്.

കുറ്റവാളിയായിരു കപ്പോണിനെ നിയമത്തിന്റെ ചങ്ങലയില്‍ന്ി എപ്പോഴും രക്ഷിച്ചിരുത് ഈസി എഡ്ഡി എ പ്രഗത്ഭനായ വക്കീലായിരുു. നിയമകാര്യങ്ങളില്‍ എഡ്ഡിയെ വെല്ലുവാന്‍ അ് ഷിക്കാഗോയില്‍ ആരുമുണ്ടായിരുില്ല. എഡ്ഡിയുടെ വിദഗ്ധമായ സഹായം കൊണ്ടു മാത്രമാണ് കപ്പോ പലപ്പോഴും ഇരുമ്പഴിക്കുള്ളില്‍നിു രക്ഷപ്പെട്ടത്.

എഡ്ഡിയുടെ സേവനത്തിനുള്ള പ്രതിഫലമായി കപ്പോ എഡ്ഡിക്കു ധാരാളം പണം കൊടുത്തു. അതുപോലെ, എഡ്ഡിക്ക് താമസിക്കുവാന്‍ വേണ്ടി കൊട്ടാരസമാനമായ ഒരു വീടും നല്‍കി. എഡ്ഡിയുടെ സുരക്ഷിതത്വത്തിനുവേണ്ടി കാവല്‍ക്കാരെയും കപ്പോ നിയമിച്ചു.

ആദ്യമൊക്കെ സ്വന്തം കഴിവിനെക്കുറിച്ചും കപ്പോണിനുവേണ്ടി കോടതിയില്‍ താന്‍ നേടിയെടുക്കു ഓരോ വിജയത്തെക്കുറിച്ചും വലിയ മതിപ്പായിരുു എഡ്ഡിക്ക്. എാല്‍, കുറെ വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ തന്റെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് എഡ്ഡിക്ക് അവജ്ഞ താുേവാന്‍ തുടങ്ങി. തന്റെ ജീവിതംവഴി താന്‍ തന്റെ ഏകപുത്രനു നല്‍കു ദുര്‍മാതൃകയായിരുു അദ്ദേഹത്തെ ഏറെ വിഷമിപ്പിച്ചത്.

എഡ്ഡിയുടെ പുത്രനായ ബുച്ച് അതിസമര്‍ഥനായിരുു. അവനു നല്ല വിദ്യാഭ്യാസവും ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ സൌകര്യങ്ങളും നല്‍കുതില്‍ എഡ്ഡി പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചു. എാല്‍, അധോലോകവുമായുള്ള തന്റെ ബന്ധം തനിക്കു മാത്രമല്ല, തന്റെ പുത്രനും നാശത്തിനു കാരണമാകുമല്ലോ എാര്‍ത്തപ്പോള്‍ അദ്ദേഹം ഞെട്ടി. തന്റെ പുത്രന്‍ തപ്പാെേലെ തെറ്റില്‍ വീഴാതെ സമൂഹത്തിനു നന്മചെയ്യുവനായി ജീവിക്കണമ്െ അദ്ദേഹം ആഗ്രഹിച്ചു. പക്ഷേ, അവന്‍ നല്ലവനായിത്തീരണമെങ്കില്‍ താന്‍ത നല്ലവനായി മാറണം. എാല്‍, അതിനു കൊടുക്കേണ്ട വില വളരെ വലുതാണുതാനും.

ദീര്‍ഘനാള്‍ നീണ്ടുനി ആത്മസംഘര്‍ഷത്തിനും ആത്മപരിശോധനയ്ക്കുംശേഷം എഡ്ഡി അധോലോകനായകനുമായുള്ള ബന്ധം അവസാനിപ്പിക്കുവാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. എു മാത്രമല്ല, കപ്പോണിനെതിരേ കോടതിയില്‍ മൊഴിനല്‍കുവാനും അദ്ദേഹം തയാറായി. തന്റെ ജീവന്‍ അപകടത്തിലാക്കു നടപടിയാണത് എ് അദ്ദേഹത്തിനറിയാമായിരുു. എാല്‍, എഡ്ഡി ഭയപ്പെട്ടില്ല. തിന്മയില്‍നിു വിട്ടുമാറി തന്റെ പുത്രന് ഒരു നല്ല മാതൃക നല്‍കുക എതായിരുു അദ്ദേഹത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം പ്രധാനം. എഡ്ഡി കപ്പോണിനെതിരേ മൊഴിനല്‍കി ഒരു വര്‍ഷം തികയുതിനു മുമ്പുത കപ്പോണിന്റെ ഗുണ്ടകള്‍ എഡ്ഡിയെ വെടിവച്ചുകാുെ.

പണമുണ്ടാക്കുവാന്‍ വേണ്ടിയായിരുു എഡ്ഡി കപ്പോണിന്റെ പിാലെ പോയത്. കപ്പോ സാമൂഹ്യദ്രോഹിയും കുറ്റവാളിയുമാണെ വസ്തുത ആദ്യമാുെം എഡ്ഡിയെ വിഷമിപ്പിച്ചില്ല. ഏതു പിശാചിനുവേണ്ടി വാദിച്ചാണെങ്കിലും കുറേ പണമുണ്ടാക്കണമുെ മാത്രമായിരുു എഡ്ഡിയുടെ ചിന്താഗതി.

എഡ്ഡിയെപ്പോലെ ഏതു വിധേനെയും പണമുണ്ടാക്കണമുെ ചിന്തിക്കുവര്‍ കൂടുതലുള്ള കാലഘട്ടമല്ലേ നമ്മുടേത്? കൊള്ളയടിച്ചും കൈക്കൂലി വാങ്ങിയും പണമുണ്ടാക്കുതില്‍ എത്ര താത്പര്യമാണു പലര്‍ക്കും! പണം സമ്പാദിക്കുതിന് ഏതു മാര്‍ഗവും അവലംബിക്കാമെല്ലേ പലരും ചിന്തിക്കുത്? തങ്ങളുടെ കുടുംബാംഗങ്ങളുടെ നന്മയ്ക്കുവേണ്ടി പണം സമ്പാദിക്കുകയാണെല്ലേ അവരുടെ വിചാരം?

എാല്‍, മറ്റുള്ളവരെ കുത്തിക്കവര്‍ും കൈക്കൂലി വാങ്ങിയുമുണ്ടാക്കു പണത്തില്‍നിു നന്മയുണ്ടാകുമോ? അന്യായമാര്‍ഗങ്ങളിലൂടെ നമ്മുടെ പക്കലെത്തു പണംവഴി നാം കുടുംബത്തില്‍ നാശം വിതയ്ക്കുകയല്ലേ ചെയ്യുത്? അന്യായമാര്‍ഗങ്ങളിലൂടെ പണമുണ്ടാക്കു മാതാപിതാക്കള്‍ മക്കള്‍ക്കു നല്‍കു പാഠം എന്താണ്? മാതാപിതാക്കള്‍ മക്കള്‍ക്ക് ദുര്‍മാതൃക നല്‍കിയതിനുശേഷം മക്കള്‍ ദുര്‍മാര്‍ഗികളായി മാറുതിനെക്കുറിച്ച് എങ്ങനെ പരാതിപ്പെടാനും സങ്കടപ്പെടാനുമാകും?

മക്കളുടെയും മറ്റു കുടുംബാംഗങ്ങളുടെയുമൊക്കെ നന്മ ആഗ്രഹിക്കുവര്‍ കള്ളത്തരത്തിനും കരിഞ്ചന്തയ്ക്കും കൈക്കൂലിക്കുമൊക്കെ പോകുമോ? അന്യായമാര്‍ഗങ്ങളിലൂടെ പണമുണ്ടാക്കി മക്കള്‍ക്കു കൊടുക്കുതിനേക്കാള്‍ പ്രധാനപ്പെട്ടതല്ലേ അവര്‍ക്കു നല്ല ജീവിതമാതൃക നല്‍കി അവരെ നന്മയിലൂടെ നയിക്കുക എുള്ളത്?

ഇനി എഡ്ഡിയുടെ കഥയിലേക്ക് മടങ്ങിവരട്ടെ: തന്റെ പുത്രനായ ബുച്ചിനു സന്മാതൃക നല്‍കുവാനും ബുച്ചിന്റെ നന്മ ഉറപ്പുവരുത്തുവാനുമായിരുു എഡ്ഡി കപ്പോണുമായുള്ള ബന്ധം അവസാനിപ്പിച്ചത്. അതുവഴിയായി അദ്ദേഹത്തിനു ജീവന്‍ നഷ്ടപ്പെടുകയും ചെയ്തു.

എാല്‍, എഡ്ഡിയുടെ സന്മാതൃകയും ത്യാഗവും വൃഥാവിലായില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുത്രനായ ബുച്ച് രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിലെ ഒരു ഹീറോ ആയിരുു. യു.എസ്. നേവല്‍ അക്കാദമിയില്‍നിു പ്രശസ്തവിജയം നേടിയ ബുച്ച് 1942 ഫെബ്രുവരി 20-ന് ഒന്‍പത് ജാപ്പനീസ് യുദ്ധവിമാനങ്ങളെ ഒറ്റയ്ക്കു നേരിട്ട് അവയില്‍ അഞ്ചെണ്ണം വെടിവച്ചുവീഴ്ത്തുകയും മൂണ്ണെത്തിനു കേടുവരുത്തുകയും ചെയ്തു. ലെക്സിംഗ്ട എ വിമാനവാഹിനിക്കപ്പലിനെ ഒറ്റയ്ക്കുനിു പോരാടി രക്ഷപ്പെടുത്തിയ ബുച്ചിനു കോഗ്രഷണല്‍ മെഡല്‍ ഓഫ് ഓണര്‍ എ അത്യുത ബഹുമതിവരെ ലഭിക്കുകയുണ്ടായി. സ്വന്തം ജീവന്‍ പണയപ്പെടുത്തി ബുച്ച് അു നടത്തിയ സാഹസികപോരാട്ടത്തിന്റെ ചിത്രങ്ങള്‍ ബുച്ചിന്റെ വിമാനത്തില്‍ ഘടിപ്പിച്ചിരു കാമറ ഒപ്പിയെടുക്കുകയുണ്ടായി. രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തില്‍ പ്രശസ്തസേവനം കാഴ്ചവച്ച ബുച്ച് 1943 നവംബര്‍ 20-ന് യുദ്ധത്തില്‍ മൃതിയടയുകയാണുണ്ടായത്.

ബുച്ച് എ ഓമനപ്പേരിലറിയപ്പെട്ടിരു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരിയായ പേര് എഡ്വേര്‍ഡ് ഒഹെയര്‍ എായിരുു. സ്വന്തം രാജ്യത്തിനും ജനങ്ങള്‍ക്കും വേണ്ടി ജീവത്യാഗം ചെയ്ത അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്മരണ നിലനിര്‍ത്താനാണ് ഷിക്കാഗോയിലെ ഇന്റര്‍നാഷണല്‍ എയര്‍പോര്‍ട്ടിന് ഒഹെയര്‍ ഇന്റര്‍നാഷണല്‍ എയര്‍പോര്‍ട്ട് എു നാമകരണം ചെയ്തിരിക്കുത്.

മാതാപിതാക്കള്‍ മക്കളുടെയും മറ്റു കുടുംബാംഗങ്ങളുടെയും സാമ്പത്തിക സുരക്ഷിതത്വം ഉറപ്പുവരുത്തണമെതില്‍ സംശയമില്ല. എാല്‍, അതൊരിക്കലും വഞ്ചനയിലൂടെയും ചതിയിലൂടെയും മറ്റു തെറ്റായ മാര്‍ഗങ്ങളിലൂടെയുമാകരുത്. സാമ്പത്തിക സുരക്ഷിതത്വത്തേക്കാള്‍ പ്രധാനപ്പെട്ടത് മാതാപിതാക്കള്‍ മക്കള്‍ക്കു നല്‍കു സന്മാതൃകയും നല്ല ശിക്ഷണവുമാണ്. മക്കളുടെ ജീവിതത്തെ ഏറെ സ്വാധീനിക്കുതും ഈ മാതൃക തയൊയിരിക്കും.

എഡ്ഡി സ്വന്തം ജീവന്‍ പണയംവച്ചും തന്റെ മകനു നല്ല മാതൃക നല്‍കാന്‍ തയാറായി. മക്കളുടെ യഥാര്‍ഥ നന്മയാണു മാതാപിതാക്കള്‍ ആഗ്രഹിക്കുതെങ്കില്‍ അവര്‍ എഡ്ഡിയുടെ മാതൃക മറക്കാതിരിക്കട്ടെ.

എല്ലാവര്‍ക്കും തുല്യമായി ലഭിക്കു

പുരാതന റോമാക്കാരുടെ മേല്‍ പല യുദ്ധവിജയങ്ങളും നേടിയ മഹാനായ ജനറലാണ് ഹാനിബാള്‍ (247-183 ബി.സി). വടക്കേ ആഫ്രിക്കന്‍ തീരത്തുണ്ടായിരു കാര്‍ത്തേജിന്റെ രോമാഞ്ചമായിരു അദ്ദേഹം ബി.സി. 216-ലെ യുദ്ധത്തില്‍ റോമാക്കാരെ ശരിക്കും പരാജയപ്പെടുത്തി.

എാല്‍ യുദ്ധത്തില്‍ തോറ്റ റോമാക്കാരെ ഇല്ലായ്മ ചെയ്യുവാന്‍ അദ്ദേഹം മുതിര്‍ില്ല. റോമാക്കാരുടെ ശക്തി ക്ഷയിച്ചു എു കരുതിയ അദ്ദേഹവും അനുയായികളും അലസതയിലേക്കും കുത്തഴിഞ്ഞ ജീവിതത്തിലേക്കും വഴുതിവീണു.

ഹാനിബാളും കൂട്ടരും ജീവിതത്തിന്റെ മുന്തിരിച്ചാര്‍ ആസ്വദിച്ചു സമയം പാഴാക്കിയപ്പോള്‍ റോമാക്കാര്‍ വീണ്ടും മറ്റൊരു യുദ്ധത്തിനുള്ള തയാറെടുപ്പിലായിരുു. അധികം താമസിയാതെ അവര്‍ കാര്‍ത്തേജിനും ഹാനിബാളിനും നേരേ ആക്രമണം അഴിച്ചുവിട്ടു. ഇത്തവണ ഹാനിബാളിന് ഒും ചെയ്യുവാനായില്ല. കാര്‍ത്തേജ്പോലും ഉപേക്ഷിച്ച് അദ്ദേഹത്തിന് ഓടേണ്ടിവു.

യുദ്ധത്തില്‍ പരാജിതനായി അകലെയുള്ള സുരക്ഷാസങ്കേതത്തിലേക്കു പലായനം ചെയ്യുമ്പോള്‍ അദ്ദേഹം ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞതായി ചരിത്രകാരന്മാര്‍ സാക്ഷിക്കുു: "എനിക്കു ചെയ്യുവാന്‍ സാധിക്കുമായിരുപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ചെയ്തില്ല. ഇപ്പോള്‍ എനിക്ക് അങ്ങനെ ചെയ്യുവാന്‍ ആഗ്രഹമുണ്െടങ്കിലും അതിനു സാധിക്കുില്ല.''

റോമാക്കാരെ പരാജയപ്പെടുത്തുവാന്‍ ഹാനിബാളിന് ഒരു സുവര്‍ണാവസരം ലഭിച്ചതാണ്. അത് അദ്ദേഹം പാഴാക്കി. പിീട് റോമാക്കാരെ തകര്‍ക്കുവാന്‍ അദ്ദേഹം ആഗ്രഹിച്ചെങ്കിലും അതു സാധിച്ചില്ല. കാരണം, അപ്പോഴേക്കും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശത്രുക്കള്‍ അജയ്യരായിമാറിയിരുു.

പുതുവര്‍ഷത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കുത് എപ്പോഴും ആഹ്ളാദകരമാണ്. കാരണം, പുതുജീവിതത്തിന്റെയും പുതിയ തുടക്കത്തിന്റെയും പൊന്‍പുലരി ഒരുക്കുതാണു പുതുവര്‍ഷം.

എാല്‍, പുതിയ വര്‍ഷത്തിലേക്കു നാം കാലെടുത്തു കുത്തുമ്പോള്‍ കടുപോയ വര്‍ഷത്തിലേക്കു പിന്തിരിഞ്ഞു നോക്കുവാന്‍ മറക്കരുത്. ഒരുപക്ഷേ ഒട്ടേറെ ഓര്‍മിക്കുവാനും ഓമനിക്കുവാനും പറ്റിയ കാര്യങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞവര്‍ഷം നാം ചെയ്തിട്ടുണ്ടാകില്ല. നേരെമറിച്ച,് വീണുകിട്ടിയ സുവര്‍ണാവസരങ്ങള്‍ പലതും കളഞ്ഞുകുളിച്ച ചരിത്രമായിരിക്കും നമ്മില്‍ പലരുടേതും. യുദ്ധവീരനായ ഹാനിബാളിനെപ്പോലെ, ചെയ്യാമായിരു നല്ലകാര്യം ചെയ്യാന്‍ വിസമ്മതിച്ചതുമൂലമുണ്ടായ നഷ്ടങ്ങളുടെ കഥയാകും നമുക്കിപ്പോള്‍ പറയാനുണ്ടാകുക.

എങ്കിലും എല്ലാം നമുക്കു നഷ്ടമായിട്ടില്ല എതിന്റെ സൂചനയാണ് പുതിയൊരു വര്‍ഷത്തിലേക്കു കാലെടുത്തു കുത്തുവാന്‍ നമുക്കു ഭാഗ്യം ലഭിച്ചു എ വസ്തുത. എാല്‍ നാം ആദ്യംമുതല്‍ത ശ്രദ്ധിക്കുില്ലെങ്കില്‍ നമുക്കു ലഭിച്ചിരിക്കു പുതുവര്‍ഷത്തിന്റെ അവസാനത്തില്‍ വീണ്ടും കഷ്ടനഷ്ടങ്ങളുടെ കഥയേ നമുക്കു പറയുവാന്‍ കാണുകയുള്ളു.

നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ ഓരോ നിമിഷവും നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ ഈ നിമിഷങ്ങളും അവ ജന്മം നല്‍കു മണിക്കൂറുകളും ദിവസങ്ങളും ആഴ്ചകളും മാസങ്ങളുമൊക്കെ ഒരുവര്‍ഷമായി പരിണമിക്കുവാന്‍ അത്രയധികം സമയം വേണ്ട. നാം കണ്ണടച്ചു തുറക്കു മാത്രയില്‍ ഈ വര്‍ഷം കടുപോയേക്കാം. അതുവഴി നമ്മുടെ ജീവിതം ധന്യമാക്കുവാനുള്ള ഏറെ അസുലഭ നിമിഷങ്ങളും നമുക്കു നഷ്ടമായേക്കാം.

അതുകൊണ്ട് നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായ നിമിഷങ്ങളെ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ നന്മയ്ക്കുപകരിക്കു രീതിയില്‍ വിനിയോഗിക്കുവാന്‍ നാം ദൃഢപ്രതിജ്ഞ എടുത്തേ മതിയാകൂ. നമ്മുടെ ജീവിതനന്മയ്ക്കുപകരിക്കുവാന്‍ നാം എടുക്കു ഈ ദൃഢപ്രതിജ്ഞ ഈ വര്‍ഷം മുഴുവന്‍ പാലിക്കുവാന്‍ നാം നിരന്തരം പരിശ്രമിക്കുകയും വേണം.

സ്കോട്ട്ലന്‍ഡിലെ ഗ്ളാസ്ഗോ പട്ടണത്തില്‍ സമയം കാണിക്കു ഒരു വലിയ സഡയല്‍ ഉണ്ട്. അതില്‍ ഇപ്രകാരം ഒരു വാക്യം എഴുതിവച്ചിട്ടുണ്ട്: "സമയം അവസാനിക്കുതിനുമുമ്പ് സമയത്തെക്കുറിച്ചോര്‍മിക്കുക.'' നമ്മുടെ ജീവിതത്തില്‍ സമയം ഒട്ടേറെയുണ്ട് എു നാം പലപ്പോഴും കരുതുുണ്ടാവാം. എാല്‍ നാം നിനച്ചിരിക്കാത്ത നിമിഷം നമ്മുടെ സമയം അവസാനിക്കും എതില്‍ സംശയം വേണ്ട. അതുപോലെ നമുക്കു ലഭിച്ചിരിക്കു ഈ വര്‍ഷവും വേഗം അപ്രത്യക്ഷമാകും എതില്‍ സംശയിക്കേണ്ട.

അതുകൊണ്ട് സമയവും വര്‍ഷവും തീരുതിനുമുമ്പ് നമ്മുടെയും അവരുടെയും ജീവിതനന്മയ്ക്കുപകരിക്കു രീതിയില്‍ നമുക്കെന്തു ചെയ്യുവാന്‍ സാധിക്കും എു നാം അന്വേഷിച്ചേ മതിയാകൂ.

സമയം പലപ്പോഴും നമ്മുടെ ശത്രുവായി രൂപാന്തരപ്പെടു അനുഭവങ്ങള്‍ നമുക്കുണ്ടായിട്ടുണ്ടാകും. നാം തിന്മയുടെ മാര്‍ഗത്തില്‍ ചരിക്കുമ്പോഴൊക്കെ സമയം നമ്മുടെ ശത്രുവായി നിലകൊള്ളുകയാണെതില്‍ സംശയം വേണ്ട. എാല്‍ നാം മനസുവച്ചാല്‍ സമയത്തെ നമ്മുടെ മിത്രമായി മാറ്റാനാകും. അതിനു നമ്മുടെ സമയം നാം ശരിക്കും നന്മയ്ക്കുപകരിക്കു രീതിയില്‍ വിനിയോഗിക്കണമുെമാത്രം.

സമയത്തെ നമ്മുടെ മിത്രമായി മാറ്റുതില്‍ നാം വിജയിച്ചാല്‍ നമ്മുടെ ജീവിതം അര്‍ഥപൂര്‍ണമാകും, സന്തോഷപൂരിതമാകും.അപ്പോള്‍ നമുക്കു ലഭിക്കു ഓരോ നിമിഷവും മണിക്കൂറുമൊക്കെ ജീവിതത്തിലെ വലിയ അനുഗ്രഹങ്ങളായി നമുക്കു താുേം. എാല്‍ സമയം നമ്മുടെ ശത്രുവായി മാറു നിമിഷം നമ്മുടെ ജീവിതം ദുരിതപൂര്‍ണവും അസന്തുഷ്ടവുമാകും എതില്‍ രണ്ടുപക്ഷമില്ല.

നമുക്കെല്ലാവര്‍ക്കും നാം ജീവിച്ചിരിക്കു കാലത്തോളം ശരിക്കും തുല്യമായി ലഭിക്കു എന്തെങ്കിലുമുണ്െടങ്കില്‍ അതു സമയം മാത്രമാണ്. പാവപ്പെട്ടവനും പണക്കാരനുമൊക്കെ ഒരേരീതിയിലാണു സമയം ലഭിക്കുത്. ഓരോ ദിവസത്തെയും ഇരുപത്തിനാലു മണിക്കൂറും എല്ലാവര്‍ക്കും ഒരുപോലെ ലഭിക്കുുണ്ട്. ആര്‍ക്കുമാര്‍ക്കും ഒരു നിമിഷത്തിന്റെ കൂടുതലോ കുറവോ ഉണ്ടാകില്ല.

എാല്‍ നമുക്കെല്ലാവര്‍ക്കും ഒരുപോലെ ലഭിക്കു സമയം നാം ഒരുപോലെയായിരിക്കുകയില്ല ഉപയോഗിക്കുത്. ചിലര്‍ കിട്ടു സമയം അനുഗ്രഹങ്ങളുടെ നിമിഷങ്ങളാക്കി മാറ്റുമ്പോള്‍ മറ്റുചിലര്‍ അവ ശാപഗ്രസ്തമായ നിമിഷങ്ങളാക്കി രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുു.

എാല്‍, നാം മനസുവച്ചാല്‍ നമുക്കെല്ലാവര്‍ക്കും നമ്മുടെ സമയം മുഴുവന്‍ അനുഗ്രഹങ്ങളുടെ നിമിഷങ്ങളാക്കി മാറ്റാന്‍ സാധിക്കുമെതാണു യാഥാര്‍ഥ്യം. വര്‍ഷാരംഭത്തില്‍ത്ത നാം അതിനു ശ്രമിക്കേണ്ടിയിരിക്കുു. പുതിയ വര്‍ഷത്തിലേക്കു നാം കടക്കുമ്പോള്‍ കടുപോയ വര്‍ഷത്തെക്കുറിച്ചു ദൈവത്തോടു നന്ദി പറയുവാനും നാം മറുപോകരുത്. അതുപോലെ കഴിഞ്ഞുപോയ വര്‍ഷം നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലുണ്ടായ കുറ്റങ്ങളെയും കുറവുകളെയും കുറിച്ച് മാപ്പപേക്ഷിക്കുവാനും നാം വിട്ടുപോകരുത്. കഴിഞ്ഞവര്‍ഷം നമ്മുടെ ജീവിതത്തില്‍ എന്തുമാത്രം കുറ്റവും കുറവും ഉണ്ടായിട്ടുണ്െടങ്കിലും ദൈവം തന്റെ കരുണയില്‍ നമുക്കു പുതിയൊരു വര്‍ഷം തിരിക്കുകയാണ്. ഈ യാഥാര്‍ഥ്യം വിസ്മരിക്കാതെ പുതിയ വര്‍ഷത്തെ ദൈവാനുഗ്രഹങ്ങളുടെ വര്‍ഷമാക്കി മാറ്റുതില്‍ നമ്മുടെ ഭാഗത്തുനിു നാം ചെയ്യേണ്ടതു നമുക്കു ചെയ്യാം.

പുതിയ വര്‍ഷത്തിലേക്കു കാലെടുത്തുവയ്ക്കുമ്പോള്‍ നാം ഓര്‍മിക്കേണ്ട മറ്റൊരു കാര്യംകൂടിയുണ്ട്. അതായത്, നമുക്കു ലഭിച്ചിരിക്കു പുതുവര്‍ഷം നമുക്കും മറ്റുള്ളവര്‍ക്കും നന്മ ചെയ്യാനുള്ള അവസരമായി ദൈവം നമുക്കു തിരിക്കു ദാനമാണ്. ദൈവത്തിന്റെ ഈ ദിവ്യദാനത്തെ നമുക്കു വിലമതിക്കാം. അതുപോലെ ഈ ദാനത്തെ മറ്റു ദൈവാനുഗ്രഹങ്ങള്‍ക്കു വഴിയൊരുക്കു ദാനമായി മാറ്റാന്‍ നമുക്കു ശ്രമിക്കാം.

തോല്‍വി നേരിടുവാനുള്ള ശക്തി

കബ് സ്കൌട്ട്സിലെ അംഗമായിരുു എട്ടുവയസുകാരനായ ഗില്‍ബര്‍ട്ട്. ഒരിക്കല്‍ സ്കൌട്ട്സിലെ അംഗങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടി ഒരു കാറോട്ടമത്സരം സംഘടിപ്പിക്കപ്പെട്ടു.

സാധാരണരീതിയിലുള്ള കാറോട്ടമത്സരമായിരുില്ല അത്. സ്കൌട്ട്സിലെ അംഗങ്ങള്‍ രൂപകല്പന ചെയ്ത ചെറിയ കാറുകള്‍ കൊണ്ടുള്ള മത്സരമാണു സംഘാടകര്‍ പ്ളാന്‍ ചെയ്തത്.

മത്സരത്തിനുള്ള ഒരുക്കമായി ആദ്യം കാര്‍ നിര്‍മിക്കേണ്ടിയിരുു. അതിനുവേണ്ടി നാലു ചെറിയ ടയറുകളും കാറിന്റെ ബോഡി നിര്‍മിക്കുവാനുള്ള ചെറിയ മരക്കഷണങ്ങളും സംഘാടകര്‍ സ്കൌട്ട് അംഗങ്ങള്‍ക്കു നല്കി. കാര്‍ നിര്‍മിക്കേണ്ടത് എങ്ങനെയ്െ വ്യക്തമാക്കു ലഘുലേഖയും നല്കിയിരുു. കാര്‍ നിര്‍മാണത്തിനു സ്വന്തം മാതാപിതാക്കളുടെ സഹായം തേടുവാനുള്ള സ്വാതന്ത്യ്രവും സ്കൌട്ട് അംഗങ്ങള്‍ക്കുണ്ടായിരുു.

കാര്‍ നിര്‍മിക്കുവാനുള്ള സാധനങ്ങളുമായി ആവേശപൂര്‍വമാണ് ഗില്‍ബര്‍ട്ട് അു വീട്ടിലെത്തിയത്. അവന്‍ ഓടിച്ച്െ ഡാഡിയോടു വിവരം പറഞ്ഞു.

പക്ഷേ, അതില്‍ അയാള്‍ക്ക് അത്ര താത്പര്യം താിേയില്ല. കുട്ടികളുടെ കളിതമാശകള്‍ക്കുവേണ്ടി സമയം കളയുവാനില്ലൊയിരുു അയാളുടെ മറുപടി.

ഡാഡി സഹായിക്കുകയില്ലുെ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഗില്‍ബര്‍ട്ട് ആദ്യം പതറിപ്പോയി. എങ്കിലും തനിക്കു സാധിക്കു രീതിയില്‍ കാര്‍ നിര്‍മിക്കുവാന്‍ അവന്‍ ആരംഭിച്ചു. അപ്പോള്‍ അവന്റെ മമ്മി അവനെ സഹായിക്കുവാന്‍ തീരുമാനിച്ചു.

മരപ്പണിയുടെ ബാലപാഠങ്ങള്‍പോലും അവര്‍ക്ക് അറിയില്ലായിരുു. എങ്കിലും ഉളിയും കൊട്ടുവടിയുമൊക്കെ സംഘടിപ്പിച്ച് അവര്‍ പണി ആരംഭിച്ചു. നിരവധി ദിവസങ്ങള്‍ നീണ്ടുനി പരിശ്രമംകൊണ്ട് അവര്‍ ഒരു ചെറിയ കാര്‍ നിര്‍മിച്ചു. കൈയില്‍ എടുത്തുകൊണ്ടു നടക്കാവു ഒരു കളിക്കോപ്പിന്റെ വലുപ്പമേ ആ കാറിനുണ്ടായിരുുള്ളു. അവര്‍ ആ കാര്‍ പോളിഷ് ചെയ്തു മനോഹരമാക്കി.

കാറോട്ടമത്സരത്തിനായി നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടിരു ദിവസം സ്കൌട്ട് അംഗങ്ങളെല്ലാം തങ്ങളുടെ കാറുകളുമായി മത്സരസ്ഥലത്തെത്തി. അവരില്‍ പലരുടെയും കാറുകള്‍ കണ്ടപ്പോള്‍ ഗില്‍ബര്‍ട്ടിന്റെ മുഖം വാടി. അതിമനോഹരമായി നിര്‍മിക്കപ്പെട്ട കാറുകളായിരുു അവയെല്ലാം. ചായമടിച്ച് മനോഹരമാക്കപ്പെട്ട ആ കാറുകളോടു തുലനം ചെയ്യുമ്പോള്‍ ഗില്‍ബര്‍ട്ടിന്റെ കാര്‍ അല്പംപോലും ആകര്‍ഷകമായിരുില്ല.

ഗില്‍ബര്‍ട്ടിന്റെ കാര്‍ കണ്ടപ്പോള്‍ മറ്റു സ്കൌട്ട് അംഗങ്ങള്‍ അവനെ കളിയാക്കി. എങ്കിലും അതു വകവയ്ക്കാതെ അവന്‍ കാറോട്ടമത്സരത്തില്‍ ചേര്‍ു.

ഈരണ്ടുപേര്‍ തമ്മിലായിരുു മത്സരം ക്രമീകരിച്ചിരുത്. മത്സരത്തില്‍ ജയിക്കു ആള്‍ അടുത്തയാളിനോട് മത്സരിക്കുക. അങ്ങനെ അവസാനംവരെ ജയിക്കുയാളിന് ട്രോഫി.

മത്സരത്തിന്റെ സ്റാര്‍ട്ടിംഗ് ലൈനില്‍ നിുകൊണ്ട് കാര്‍ മുാട്ടു തള്ളിവിടുക. അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോള്‍ ഏറ്റവും മുന്‍പിലെത്തു കാര്‍ വിജയിച്ചതായി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടും - അതായിരുു മത്സരത്തിന്റെ രീതി.

മത്സരത്തിന് മറ്റു കുട്ടികളെത്തിയിരുത് തങ്ങളുടെ ഡാഡിമാരുടെ കൂടെയായിരുു. ഗില്‍ബര്‍ട്ട് മാത്രമായിരുു ഡാഡിയെക്കൂടാതെ അവിടെ എത്തിയിരുത്. അവനു മമ്മി മാത്രമായിരുു തുണ. എങ്കിലും ഡാഡി കൂടെ വരാതിരുതിന്റെ ദുഃഖം അവന്‍ പുറത്തു കാട്ടിയില്ല.

എല്ലാവരും ആകാംക്ഷയോടെ കാത്തിരു മത്സരം ആരംഭിച്ചു. ഗില്‍ബര്‍ട്ട് മത്സരത്തിനു ചേര്‍തു മുതല്‍ ഭാഗ്യം അവന്റെ കൂടെയായിരുു. അവന്‍ ഓരോരുത്തരെയായി തോല്‍പിച്ച് ഫൈനലിലെത്തി.

ഫൈനലിനുള്ള വിസില്‍ മുഴങ്ങുതിനു തൊട്ടു മുന്‍പായി ഗില്‍ബര്‍ട്ട് റഫറിയോടു പറഞ്ഞു: "എനിക്കല്പസമയം തരൂ. ഞാന്‍ ഒുപ്രാര്‍ഥിക്കട്ടെ.

ഗില്‍ബര്‍ട്ട് ചോദിച്ചതുപോലെ പ്രാര്‍ഥിക്കുവാന്‍ അവനു സമയം നല്കി. അവന്‍ അവിടെ മുട്ടിന്മേല്‍ന്ി കണ്ണുകളടച്ചു പ്രാര്‍ഥിച്ചു. അതും ഒര മിനിറ്റ് സമയം.

പ്രാര്‍ഥന കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അവന്‍ പറഞ്ഞു: "ഞാന്‍ റെഡി. നമുക്കു മത്സരം തുടങ്ങാം. എല്ലാവരും കാത്തിരു ഫൈനല്‍. ആരു ജയിക്കും എറിയുവാനുള്ള ആകാംക്ഷയോടെ ആളുകള്‍ കാത്തുനില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഗില്‍ബര്‍ട്ടിന്റെ കാര്‍ ഏറ്റവും മുന്‍പിലെത്തി വിജയം നേടി. അപ്പോള്‍ ഗില്‍ബര്‍ട്ട് ആകാശത്തിലേക്കു നോക്കി "ദൈവമേ, നന്ദി'' എു പറഞ്ഞ് തുള്ളിച്ചാടി.

സമ്മാനദാനത്തിന്റെ അവസരത്തില്‍ സ്കൌട്ട് മാസ്റര്‍ ഗില്‍ബര്‍ട്ടിനോടു ചോദിച്ചു: "അപ്പോള്‍ വിജയിക്കുവാന്‍ വേണ്ടി നീ പ്രാര്‍ഥിച്ചു, അല്ലേ?'' ഉടനേ ഗില്‍ബര്‍ട്ട് പറഞ്ഞു: "ഇല്ലില്ല. അങ്ങനെ ചെയ്യുതു ശരിയാവില്ല. ഞാന്‍ തോല്‍ക്കുകയാണെങ്കില്‍ കരയാതിരിക്കുവാനുള്ള ശക്തിക്കുവേണ്ടി മാത്രമാണു ഞാന്‍ പ്രാര്‍ഥിച്ചത്.

താന്‍ തോല്‍ക്കുകയാണെങ്കില്‍ തന്റെ തോല്‍വി നേരിടുവാനുള്ള ശക്തിക്കുവേണ്ടി പ്രാര്‍ഥിച്ച ഗില്‍ബര്‍ട്ടെവിടെ, എപ്പോഴും എല്ലാക്കാര്യങ്ങളിലും ജയിക്കണമുെ പ്രാര്‍ഥിക്കു നമ്മളെവിടെ?

തന്റെ ഡാഡിയുടെ സ്നേഹവും സഹകരണവും ലഭിക്കാത്തതില്‍ ദുഃഖിതനായിരുു ഗില്‍ബര്‍ട്ട്. എങ്കിലും ആ ദുഃഖം കടിച്ചമര്‍ത്തിക്കൊണ്ടു കാറോട്ടമത്സരത്തിനെത്തുവാന്‍ അവന്‍ തയാറായി. മത്സരത്തില്‍ ഫൈനലിലെത്തിയപ്പോള്‍ ഗില്‍ബര്‍ട്ട് പ്രാര്‍ഥിച്ചത് എന്തിനുവേണ്ടിയാണുെം നാം കണ്ടു.

പ്രാര്‍ഥിക്കുവരായ നമുക്ക് ഈ എട്ടു വയസുകാരന്‍ മാതൃകയാകേണ്ടതാണ്. നമ്മുടെ പ്രാര്‍ഥന എപ്പോഴുംത നമ്മള്‍ ഉദ്ദേശിക്കു കാര്യങ്ങള്‍ സാധിക്കുതിനാണല്ലോ. എാല്‍, ദൈവത്തിന്റെ പരിപാലനയനുസരിച്ചു സംഭവിക്കു കാര്യങ്ങളെ ധൈര്യമായി നേരിടുതിനുള്ള ശക്തിക്കായി നാം പ്രാര്‍ഥിച്ചിരുങ്കിെല്‍ നമ്മുടെ ജീവിതം എത്രയേറെ മെച്ചമാകുമായിരുു!

നമുക്കു വേണ്ടത് നാം പ്രാര്‍ഥനയിലൂടെ പലപ്പോഴും ആവശ്യപ്പെടു കാര്യങ്ങളല്ല. നമുക്കു വേണ്ടത് ദൈവം നല്കു ശക്തിയാണ് - നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ ദുഃഖദുരിതങ്ങളെ അഭിമുഖീകരിക്കുവാനുള്ള ശക്തി. ആ ശക്തിക്കു വേണ്ടിയാണു പ്രധാനമായും നാം പ്രാര്‍ഥിക്കേണ്ടത്.

ദൈവത്തിന്റെ തിരുവിഷ്ടം നമ്മുടെ ജീവിതത്തില്‍ പൂര്‍ത്തിയാക്കപ്പെടുതിനു വേണ്ടിയുള്ള ശക്തിക്കായി നമുക്കു പ്രാര്‍ഥിക്കാം. അപ്പോള്‍ നമ്മുടെ നന്മയ്ക്കാവശ്യമായവ അവിടുു നമുക്കു തുകൊള്ളും.

എല്ലാവര്‍ക്കും ഒരുപോലെ ലഭിക്കുത്

രണ്ടു സുഹൃത്തുക്കള്‍. അവരിലൊരാള്‍ താമസിച്ചിരുത് ഒരു കുിന്‍ മുകളില്‍. മറ്റേയാളാകട്ടെ കുറെ അകലെയുള്ള ഒരു തടാകതീരത്തും.

കുിന്‍ മുകളില്‍ താമിസിച്ചിരുയാള്‍ ഒരിക്കല്‍ ഒരു രോഗം വു കിടപ്പിലായി. വിവരമറിഞ്ഞ സുഹൃത്ത് അയാളെ കാണുവാനെത്തി. അപ്പോള്‍ ഒരു പ്രത്യേകസമ്മാനം സുഹൃത്ത് രോഗിക്കു നല്‍കി. രോഗിക്കാകട്ടെ ആ സമ്മാനം ഏറെ ഇഷ്ടപ്പെടുകയും ചെയ്തു.

രോഗിയുടെ അസുഖം കുറെനാള്‍ നീണ്ടു നിു. തടാകക്കരയില്‍ താമസിച്ചിരു സുഹൃത്ത് അയാളെ ഇടയ്ക്കിടെ സന്ദര്‍ശിക്കുകയും അയാള്‍ക്ക് ഇഷ്ടമാണെറിയാമായിരു സമ്മാനം എപ്പോഴും നല്‍കുകയും ചെയ്തു.

സുഹൃത്തിന്റെ പരിചരണവും പ്രത്യേക സമ്മാനവും വഴി, രോഗിയായിരുയാളുടെ രോഗം മാറി. അപ്പോള്‍ രണ്ടു പേര്‍ക്കും ഏറെ സന്തോഷമായി.

കുറെനാള്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ തടാകക്കരയില്‍ താമസിച്ചിരുയാളിന് അസുഖം പിടിപെട്ടു. അക്കാര്യമറിഞ്ഞപ്പോള്‍ കുിന്‍മുകളില്‍ താമസിച്ചിരു സുഹൃത്ത് പതിവായി അയാളെ സന്ദര്‍ശിക്കുവാനെത്തി. അപ്പോള്‍ അയാളും രോഗിയായ സുഹൃത്തിന് ഒരു പ്രത്യേക സമ്മാനം നല്‍കി. അയാള്‍ എപ്പോഴൊക്കെ സുഹൃത്തിനെ സന്ദര്‍ശിക്കുവാന്‍ പോയോ അപ്പോഴൊക്കെ സുഹൃത്തിന് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട സമ്മാനം വീണ്ടും വീണ്ടും കൊടുക്കുവാന്‍ അയാള്‍ ശ്രദ്ധിച്ചിരുു.

സുഹൃത്തിന്റെ പരിചരണവും പ്രത്യേക സമ്മാനവും പതിവായി ലഭിച്ചപ്പോള്‍ തടാകക്കരയില്‍ താമസിച്ചിരുയാളിന്റെ അസുഖവുംമാറി. എങ്കിലും അവര്‍ പതിവായി പരസ്പരം സന്ദര്‍ശിക്കുതിനും ഇരുവര്‍ക്കും ഒരുപോലെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട സമ്മാനം പരസ്പരം നല്‍കുതിനും എപ്പോഴും ശ്രദ്ധിച്ചു.

എന്തായിരുുവൊ അവര്‍ പരസ്പരം എപ്പോഴും നല്‍കിയിരു സമ്മാനം?

സമയം!

അതെ, അവര്‍ക്കിരുവര്‍ക്കും എപ്പോഴും വേണ്ടിയിരുത് പരസ്പരമുള്ള സ്നേഹസാിധ്യമായിരുു. അതായത്, ഓരോരുത്തര്‍ക്കും വേണ്ടിയിരുത് മറ്റേയാളിന്റെ സമയമായിരുു!

നമ്മില്‍ ഏറെപ്പേര്‍ക്കും മറ്റുള്ളവര്‍ക്കു കൊടുക്കുവാന്‍ പലപ്പോഴും സാധിക്കാത്തത് അവര്‍ നമ്മില്‍ ന്ി ആവശ്യപ്പെടു സമയമാണ്. കാരണം, അത്രമാത്രം തിരക്കാണ് നമുക്കൊക്കെ.

ഭര്‍ത്താവ് ഉദ്യോഗസ്ഥനോ ബിസിനസുകാരനോ ആണുെ കരുതുക. തിരക്കുമൂലം ഭാര്യയ്ക്കുവേണ്ടിയോ മക്കള്‍ക്കുവേണ്ടിയോ മാതാപിതാക്കള്‍ക്കുവേണ്ടിയോ സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്കു വേണ്ടിയോ മാറ്റിവയ്ക്കുവാന്‍ അയാള്‍ക്കു സമയമില്ലെതല്ലേ വസ്തുത? ഭാര്യയ്ക്ക് സ്ഥിരമായി ശമ്പളമുള്ള ഒരു ജോലിയും വീട്ടിലെ ജോലികളുമുണ്െടു കരുതുക. അപ്പോള്‍പ്പി ആ ജോലികളുടെ തിരക്കില്‍ ഭര്‍ത്താവിനും മക്കള്‍ക്കും മാതാപിതാക്കള്‍ക്കുമൊക്കെ തൃപ്തികരമായ രീതിയില്‍ സമയം മാറ്റിവയ്ക്കുവാന്‍ സാധിക്കുമോ?

മക്കളുടെ കാര്യവും മറിച്ചല്ലല്ലോ. അവര്‍ക്കും പഠനം മൂലവും ജോലികള്‍ മൂലവുമൊക്കെ എപ്പോഴും വലിയ തിരക്കുത. അവരുടെ ജീവിതത്തിലും ഏറ്റവും കുറവുള്ളത് സമയംത.

എാല്‍, ഏറ്റവും രസകരമായ കാര്യം, മരണം നമ്മെ ഗ്രസിക്കു നിമിഷംവരെ എല്ലാവര്‍ക്കും ലഭിക്കു സമയം ഒരുപോലെതയൊണ് എുള്ളതാണ്. ആര്‍ക്കും ഒരു ദിവസത്തില്‍ ഇരുപത്തിനാലു മണിക്കൂറില്‍ ഒരു സെക്കന്‍ഡ് കൂടുതലോ കുറവോ ലഭിക്കുില്ലല്ലോ.

പക്ഷേ, ആളുകള്‍ തമ്മില്‍ ഒരു കാര്യത്തില്‍ വ്യത്യാസമുണ്ട്. അതായത്, തങ്ങള്‍ക്കു ലഭിക്കു സമയം ഏറ്റവും മെച്ചപ്പെട്ട രീതിയില്‍ ചെലവഴിക്കു കാര്യത്തില്‍. സമയത്തിന്റെ മൂല്യത്തെക്കുറിച്ച് അവബോധമുള്ളവര്‍ തങ്ങള്‍ക്കു ലഭിക്കു ഓരോ നിമിഷവും ഏറ്റവും മെച്ചപ്പെട്ട രീതിയില്‍ ചെലവഴിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കും. എാല്‍, സമയത്തിന്റെ പ്രാധാന്യത്തെക്കുറിച്ചു ബോധമില്ലാത്തവരാകട്ടെ തങ്ങളുടെ സമയം വൃഥാ ചെലവഴിക്കുകയും ചെയ്യും.

നാം പ്രതീക്ഷിച്ചിരിക്കാത്ത വേഗത്തില്‍ 2008 നമ്മെ കടു പോവുകയാണ്. അതിവേഗം നാം 2009-ലേക്കു പ്രവേശിക്കും. അപ്പോള്‍ നാം നമ്മുടെ സമയത്തിന്റെ വിനിയോഗത്തെക്കുറിച്ച് അല്പം ആത്മപരിശോധന ചെയ്യുതു നായിരിക്കും.

എല്ലാവര്‍ക്കും ഒരുപോലെ ലഭിക്കു സമയം ഏറ്റവും നായിട്ടാണോ നാം ചെലവഴിക്കുത്? അതുപോലെ, മറ്റുള്ളവര്‍ നമ്മില്‍നിു പ്രതീക്ഷിക്കു നമ്മുടെ സമയം കുറെയെങ്കിലും അവര്‍ക്കു കൊടുക്കുവാന്‍ നാം സദ്ധരാണോ? നാം കൊടുക്കു മറ്റ് എന്തിനെക്കാളും നമ്മള്‍ കൊടുക്കു സമയത്തിനാണ് മറ്റുള്ളവര്‍ പ്രാധാന്യം കല്പിക്കുത് എതു നാം ഓര്‍മിക്കാറുണ്േടാ?

പുതിയൊരു വര്‍ഷത്തിലേക്കു നാം കാലെടുത്തു വയ്ക്കുമ്പോള്‍ ഇമ്മാതിരിയുള്ള ചിന്തകള്‍ നമ്മിലുണ്െടും അവയനുസരിച്ച് ബോധപൂര്‍വം പ്രവര്‍ത്തിക്കുവാന്‍ നാം പ്രതിജ്ഞാബദ്ധരാണ് എും നമുക്ക് ഉറപ്പുവരുത്താം.

പറഞ്ഞറിയിക്കാന്‍ പറ്റാത്ത കാര്യം

പറഞ്ഞറിയിക്കാന്‍ പറ്റാത്ത കാര്യം

ലോകം കണ്ടിട്ടുള്ള വീരന്മാരില്‍ ഏറെ പ്രമുഖനാണു നെപ്പോളിയന്‍ ബോണപ്പാര്‍ട്ട് (1769-1821). 1804-ല്‍ ഫ്രഞ്ച് ചക്രവര്‍ത്തിയായി സ്ഥാനമേറ്റതിനുശേഷം പതിനാറുവര്‍ഷം യൂറോപ്പിനെ മുഴുവന്‍ കിടുകിടാ വിറപ്പിച്ച നെപ്പോളിയന്‍ ഭാഗ്യംകൊണ്ടു മാത്രമാണ് ഒരു ഫ്രഞ്ച് പൌരനായി ജനിക്കാനിടയായത്.

നെപ്പോളിയന്റെ മാതാപിതാക്കള്‍ ഇറ്റലിക്കാരായിരുന്നു. നെപ്പോളിയന്‍ ജനിക്കുന്നതിന് ഒരുവര്‍ഷം മുമ്പു മാത്രമാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മാതാപിതാക്കള്‍ താമസിച്ചിരുന്ന കോര്‍സിക്ക ദ്വീപ് ഫ്രഞ്ചുകാരുടെ അധീനതയിലായത്. ഫ്രഞ്ച് പൌരനായി ജനിക്കാന്‍ ഭാഗ്യം ലഭിച്ച നെപ്പോളിയന്‍ ക്ളേശങ്ങള്‍ ഒട്ടേറെ സഹിച്ചതിനുശേഷമാണ് ഫ്രഞ്ചു ചക്രവര്‍ത്തിയായി അധികാരം ഏറ്റെടുത്തത്.

ചരിത്രകാരന്മാരുടെ കണക്കനുസരിച്ച് പതിന്നാലു യുദ്ധങ്ങളിലും എഴുപത് "ഏറ്റുമുട്ടലു''കളിലും നെപ്പോളിയന്‍ വിജയംവരിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാല്‍, റഷ്യയെ ഒരു പാഠം പഠിപ്പിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹത്തോടുകൂടി അദ്ദേഹം നടത്തിയ റഷ്യന്‍ ആക്രമണം തികഞ്ഞ പരാജയമായിരുന്നു. 1812 സെപ്റ്റംബര്‍ 14-ന് നെപ്പോളിയനും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭടന്മാരും മോസ്കോവരെ എത്തിയെങ്കിലും അവര്‍ക്ക് അവിടെ താവളമുറപ്പിക്കുവാന്‍ സാധിച്ചില്ല. ഭക്ഷണദൌര്‍ലഭ്യവും അതികഠിനമായ ശൈത്യവുംമൂലം ഒക്ടോബര്‍ 19-ന് അവര്‍ ഫ്രാന്‍സിലേക്കുള്ള മടക്കയാത്ര ആരംഭിച്ചു.

അഞ്ചുലക്ഷം ഭടന്മാരുമായി റഷ്യയിലേക്കു പോയ നെപ്പോളിയന്‍ ഫ്രാന്‍സില്‍ മടങ്ങിയെത്തിയപ്പോള്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൂടെ അവശേഷിച്ചത് ഇരുപതിനായിരം പേര്‍ മാത്രമായിരുന്നു. ബാക്കിയുള്ളവരില്‍ ഭൂരിഭാഗവും റഷ്യയില്‍നിന്നുള്ള മടക്കയാത്രയില്‍ വിശപ്പും ശൈത്യവുംമൂലം മരിക്കുകയാണുണ്ടായത്.

നെപ്പോളിയന്റെ ഈ റഷ്യന്‍ ആക്രമണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു കഥയുണ്ട്:

മോസ്കോയിലേക്കുള്ള നെപ്പോളിയന്റെ മുന്നേറ്റത്തിനിടയില്‍ പല സ്ഥലങ്ങളില്‍വച്ചും റഷ്യന്‍ ഭടന്മാരുമായി നെപ്പോളിയന്‍ ഏറ്റുമുട്ടുകയുണ്ടായി. ഒരിക്കല്‍ ഒരു ചെറിയ പട്ടണത്തില്‍വച്ച് റഷ്യന്‍ ഭടന്മാരുമായി യുദ്ധംചെയ്യുമ്പോള്‍ നെപ്പോളിയന്‍ തന്റെ ഭടന്മാരില്‍ നിന്ന് ഒറ്റപ്പെടാനിടയായി.

ഇപ്രകാരം ഒറ്റപ്പെട്ട നെപ്പോളിയനെ പിടികൂടാന്‍ റഷ്യന്‍ പടയാളികള്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിന്നാലെ ഓടി. അപകടം മനസിലാക്കിയ നെപ്പോളിയന്‍ തന്റെ ജീവന്‍ സംരക്ഷിക്കാനായി ഒരിടവഴിയില്‍ കണ്ട ഒരു കടയിലേക്ക് കയറി.

"എന്നെ രക്ഷിക്കൂ!'' ഓടിക്കിതച്ചെത്തിയ നെപ്പോളിയന്‍ ഷോപ്പുടമയോടു പറഞ്ഞു. "ഒളിക്കാന്‍ പറ്റിയ ഒരു സ്ഥലം കാണിച്ചുതരൂ.''

ചെമ്മരിയാടിന്റെ രോമം കെട്ടുകണക്കിനു കൂട്ടിയിരുന്ന ഒരു കടയായിരുന്നു അത്. "വേഗം ഈ കമ്പിളിക്കെട്ടുകളുടെ അടിയിലേക്കു കയറൂ,'' കടയുടമ പറഞ്ഞു. നെപ്പോളിയന്‍ കമ്പിളിക്കെട്ടുകളുടെ അടിയിലൊളിച്ചപ്പോഴേക്കും റഷ്യന്‍ ഭടന്മാര്‍ അവിടെ പാഞ്ഞെത്തി.

"അവന്‍ എവിടെയാണ്?'' റഷ്യന്‍ ഭടന്മാര്‍ ഷോപ്പുടമയോടു ചോദിച്ചു. പക്ഷേ, അയാള്‍ കൈമലര്‍ത്തി.

ഭടന്മാര്‍ തങ്ങളുടെ വാള്‍ ഉപയോഗിച്ച് കമ്പിളിക്കെട്ടുകളില്‍ കുത്തിനോക്കി. പക്ഷേ, അവയ്ക്കിടയില്‍ ഒരനക്കവും കണ്ടില്ല. നെപ്പോളിയന്‍ ഇതിനകം എവിടേക്കെങ്കിലും രക്ഷപ്പെട്ടുകാണും എന്നു കരുതി അവര്‍ പുറത്തേക്കോടി.

കുറേ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ നെപ്പോളിയന്റെ ഭടന്മാര്‍ അദ്ദേഹത്തെ തേടിയെത്തി. അപ്പോള്‍ നെപ്പോളിയന്‍ സാവധാനം കമ്പിളിക്കെട്ടുകളുടെ അടിയില്‍നിന്നു പുറത്തുവന്നു.

തന്റെ ഷോപ്പില്‍ അഭയംതേടിയതു നെപ്പോളിയന്‍ ചക്രവര്‍ത്തിയാണെന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഷോപ്പുടമ അദ്ഭുത സ്തബ്ധനായി. തെല്ലുനേരം നിശ്ശബ്ദനായി നിന്നതിനുശേഷം അയാള്‍ ചോദിച്ചു:

"ചക്രവര്‍ത്തിയായ അവിടുത്തോട് ഈ ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നതു സദയം ക്ഷമിക്കണം. കമ്പിളിക്കെട്ടുകള്‍ക്കിടയില്‍ വച്ചു മരണത്തെ മുഖാമുഖം കണ്ടപ്പോള്‍ അങ്ങേക്ക് എന്തുതോന്നി?''

നെപ്പോളിയന്‍ പെട്ടെന്നു വലിയ ഗൌരവം ഭാവിച്ചു പറഞ്ഞു: "ചക്രവര്‍ത്തിയായ എന്നോട് ഇങ്ങനെയൊരു ചോദ്യം ചോദിക്കാന്‍ നീ അത്ര അഹങ്കാരിയോ? നീ ഇനി ജീവിച്ചിട്ടു കാര്യമില്ല.''

പിന്നെ, അദ്ദേഹം തന്റെ പടയാളികളുടെ നേരേ തിരിഞ്ഞുപറഞ്ഞു: "ഈ അഹങ്കാരിയുടെ കണ്ണു മൂടിക്കെട്ടി ഇയാളെ വെടിവച്ചുകൊല്ലുക!''

പടയാളികള്‍ അയാളെ പിടിച്ചുവലിച്ചു പുറത്തുകൊണ്ടുപോയി അയാളുടെ കണ്ണു മൂടിക്കെട്ടി. അതിനുശേഷം അയാളെ ഒരു ഭിത്തിയുടെ മുന്നില്‍ നിര്‍ത്തിയിട്ട് പട്ടാളക്കാര്‍ വെടിവയ്ക്കുവാനായി അണിയണിയായി നിന്നു.

"റെഡി..., എയിം...'' ചക്രവര്‍ത്തി പടയാളികളോടു പറഞ്ഞു. അടുത്ത ഏതുനിമിഷവും തന്റെ മാറില്‍ വെടിയുണ്ടകള്‍ ചീറിപ്പാഞ്ഞ് എത്തിയേക്കാം എന്നു ഭയപ്പെട്ട് ഷോപ്പുടമ അങ്ങനെ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ നെപ്പോളിയന്‍ സാവധാനം മുന്നോട്ടചെന്ന് അയാളുടെ കണ്ണു മൂടിക്കെട്ടിയിരുന്നത് അഴിച്ചുമാറ്റി. എന്നിട്ട് അയാളുടെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കി പറഞ്ഞു: "മരണത്തെ മുഖാമുഖം കണ്ടപ്പോള്‍ എനിക്കെന്തു തോന്നിയെന്ന് ഇപ്പോള്‍ തനിക്കറിയാം!''

നെപ്പോളിയനെക്കുറിച്ചു പറയുന്ന ഈ കഥ യഥാര്‍ഥമോ കെട്ടുകഥയോ ആകാം. റഷ്യക്കാരുമായി പൊരിഞ്ഞ യുദ്ധം നടക്കുന്നനേരത്ത് നെപ്പോളിയന്‍ ആ കടയുടമയെ ഇപ്രകാരം ഒരു ഘോരപരീക്ഷണത്തിനു വിധേയനാക്കി എന്നു വിശ്വസിക്കാന്‍ വിഷമം. പ്രത്യേകിച്ച് അയാള്‍ നെപ്പോളിയന്റെ ജീവന്‍ രക്ഷിച്ച പശ്ചാത്തലത്തില്‍.

ജീവിതത്തില്‍ ഓരോരോ ബുദ്ധിമുട്ടും ദുഃഖവും അനുഭവിക്കുന്നവരാണ് നമ്മള്‍. അതുകൊണ്ടുതന്നെ മറ്റുള്ളവരുടെ ദുഃഖങ്ങളും ബുദ്ധിമുട്ടുകളും മനസിലാക്കാന്‍ ഒരു പരിധിവരെ നമുക്കു സാധിക്കും. എന്നാല്‍, പലപ്പോഴും നമുക്കും മറ്റുള്ളവര്‍ക്കുമുണ്ടാകുന്ന ദുഃഖങ്ങള്‍ തുല്യദുഃഖങ്ങളല്ല എന്നതാണു വസ്തുത.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ നമ്മുടെ ദുഃഖങ്ങളുടെ കാഠിന്യം മറ്റുള്ളവര്‍ക്കു മനസിലായി എന്നുവരില്ല. അതുപോലെ മറ്റുള്ളവരുടെ ദുഃഖത്തിന്റെ കയ്പ് എത്രയേറെയെന്നു നാമും ഗ്രഹിച്ചന്നു വരില്ല. അതായത്, പരസ്പരം പറഞ്ഞറിയിക്കാന്‍ പറ്റാത്തവിധം ആഴമേറിയതും സങ്കീര്‍ണവുമാണ് നമ്മുടെ പല ദുഃഖങ്ങളും ബുദ്ധിമുട്ടുകളും.

മരണത്തെ മുഖാമുഖം കണ്ടപ്പോള്‍ തനിക്ക് എന്തുതോന്നി എന്ന് നെപ്പോളിയന് ആ ഷോപ്പുടമയോടു പറയാമായിരുന്നു. എന്നാല്‍, താന്‍ എങ്ങനെ വിശദീകരിച്ചാലും അതു ശരിക്കു മനസിലാക്കാന്‍ മറ്റൊരാള്‍ക്കു കഴിയുമെന്ന് നെപ്പോളിയനു ബോധ്യമില്ലായിരുന്നു. തന്മൂലമാണ്, തനിക്കുണ്ടായ അനുഭവത്തിന് തുല്യമായ ഒരനുഭവം ആ ഷോപ്പുടമയ്ക്കു നല്‍കിക്കൊണ്ട് നെപ്പോളിയന്‍ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം നല്‍കിയത്.

പലപ്പോഴും പരസ്പരം പറഞ്ഞറിയിക്കുവാന്‍ പോലും പറ്റാത്തവയാണു നമ്മുടെ ദുഃഖങ്ങള്‍. അങ്ങനെയെങ്കില്‍, മറ്റുള്ളവരുടെ ദുഃഖങ്ങളെക്കുറിച്ച് കൂടുതല്‍ അവബോധവും അനുകമ്പയും നമ്മിലുണ്െടന്നു നമുക്ക് ഉറപ്പുവരുത്താം
ദീപിക

സൌഭാഗ്യവും നിര്‍ഭാഗ്യവും

സൌഭാഗ്യവും നിര്‍ഭാഗ്യവും

ഇടത്തരക്കാരനായിരുന്നു ഏലിയാസ്. അയാള്‍ വിവാഹിതനായി അധികനാള്‍ കഴിയുന്നതിനുമുമ്പ് മാതാപിതാക്കള്‍ മരിച്ചു. പിതൃസ്വത്തായി ഒരു തുണ്ടു ഭൂമിയും കുറെ ആടുമാടുകളും അയാള്‍ക്കു ലഭിച്ചു.

ഏലിയാസ് അധ്വാനപ്രിയനായിരുന്നതുകൊണ്ട് അയാളുടെ ഭാഗ്യം പെട്ടെന്നു തെളിഞ്ഞു. വര്‍ഷംതോറും അയാളുടെ ആടുമാടുകളുടെ സംഖ്യ പതിന്മടങ്ങു വര്‍ധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അതുപോലെ അയാളുടെ ഭൂസ്വത്തും വര്‍ധിച്ചു.

ഏലിയാസിനു മുപ്പത്തഞ്ചു വയസായപ്പോഴേക്കും അയാള്‍ക്ക് ഇരുനൂറു കുതിരകളും ആയിരത്തിയിരുനൂറ് ആടുകളും നൂറ്റമ്പത് കന്നുകാലികളുമുണ്ടായിരുന്നു. ആ സ്വത്തൊക്കെ കാണാനിടയായവര്‍ പറഞ്ഞു: "ഏലിയാസ് എത്രയോ ഭാഗ്യവനാണ്. അയാള്‍ക്ക് എന്തിന്റെ കുറവാണുള്ളത്? അയാളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഈ ലോകം എത്ര സൌഭാഗ്യപ്രദം!''

ഏലിയാസിനു മക്കള്‍ മൂന്നായിരുന്നു. ഒരു പുത്രിയും രണ്ടു പുത്രന്മാരും. ചെറുപ്പകാലത്ത് അവര്‍ ഏലിയാസിനോടുകൂടി പാടത്തു പണിയെടുക്കുകയും ആടുമാടുകളെ പോറ്റുന്നതില്‍ സഹകരിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നാല്‍, ഏലിയാസിന്റെ സമ്പത്തു വര്‍ധിച്ചതോടുകൂടി അവര്‍ ജോലിചെയ്യാന്‍ വിസമ്മതിച്ചു.

മകള്‍ക്കു പ്രായപൂര്‍ത്തിയായപ്പോഴേക്കും ഏലിയാസ് അവളെ കെട്ടിച്ചയച്ചു. പക്ഷേ, അധികം താമസിയാതെ രോഗംമൂലം അവള്‍ മരിച്ചു. പുത്രന്മാരിലൊരാള്‍ മുക്കുടിയനായിരുന്നു. മൂക്കറ്റം കുടിച്ചിട്ട് ആരോടോ വഴക്കിനു പോയ അയാള്‍ കൊല്ലപ്പെട്ടു.

രണ്ടാമത്തെ പുത്രന്‍ വല്ലാത്ത താന്തോന്നിയായിരുന്നു. അയാള്‍ തനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ട പെണ്ണിനെ കല്യാണംകഴിച്ചു. പിതൃസ്വത്തിന്റെ ഭാഗവും വാങ്ങി അകലേക്കു സ്ഥലംമാറിപ്പോയി.

അധികം താമസിയാതെ ഏലിയാസിന്റെ ആടുമാടുകള്‍ക്കു രോഗം ബാധിച്ചു. അവയിലേറെയും ചത്തടിഞ്ഞു. അതോടൊപ്പം പ്രതികൂലമായ കാലാവസ്ഥമൂലം തുടര്‍ച്ചയായി കൃഷിപ്പിഴയും സംഭവിച്ചു. തന്മൂലം, ഏലിയാസിനു തന്റെ ഭൂമി തുണ്ടുതുണ്ടായി വിറ്റ് അനുദിന ചെലവുകള്‍ നിറവേറ്റേണ്ടിവന്നു.

കാലം അധികം കഴിയുന്നതിനു മുമ്പ് അയാളൊരു പരമ ദരിദ്രനായി മാറി. അവസാനം കിടപ്പാടംപോലും അയാള്‍ക്കു നഷ്ടപ്പെട്ടു.

ഏലിയാസിന്റെ കഷ്ടപ്പാട് കാണാനിടയായ ഒരു നല്ല അയല്‍ക്കാരന്‍ അയാളെയും ഭാര്യയെയും തന്റെ വീട്ടില്‍ താമസിക്കാന്‍ ക്ഷണിച്ചു. അതോടൊപ്പം ഏലിയാസിനും അയാളുടെ ഭാര്യയ്ക്കും ആ നല്ല അയല്‍ക്കാരന്‍ തന്റെ കൃഷിയിടത്തില്‍ ജോലി കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു.

അന്യന്റെ വയലില്‍ കൂലിവേലയെടുക്കുക എന്നത് ഏലിയാസിനും അയാളുടെ ഭാര്യയ്ക്കും ആദ്യം വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു. എന്നാല്‍, ദിവസങ്ങള്‍ കുറെ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അവരുടെ മനഃപ്രയാസമെല്ലാം മാറി. അവര്‍ സന്തോഷപൂര്‍വം എന്നും വയലില്‍പ്പോയി ജോലിചെയ്തു പോന്നു.

ഒരു ദിവസം ഏലിയാസ് താമസിച്ചിരുന്ന അയല്‍ക്കാരന്റെ വീട്ടില്‍ കുറെ സന്ദര്‍ശകര്‍ വരാനിടയായി. കുടുംബനാഥനോടൊത്ത് അവര്‍ ഭക്ഷണം കഴിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ ഏലിയാസും ഭാര്യയും വയലിലെ ജോലി കഴിഞ്ഞു മടങ്ങിയെത്തി. അപ്പോള്‍ കുടുംബനാഥന്‍ അവരെ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു: "ഒരു കാലത്ത് ഈ നാട്ടിലെ ഏറ്റവും വലിയ പണക്കാരായിരുന്നു അവര്‍. എന്നാല്‍, ഇപ്പോള്‍ അവര്‍ക്ക് ഒന്നുമില്ല.''

ഏലിയാസിന്റെയും ഭാര്യയുടെയും കദനകഥ കേള്‍ക്കാനിടയായ ആ സന്ദര്‍ശകരിലൊരാള്‍ ഏലിയാസിനെ അടുത്തുവിളിച്ചു പറഞ്ഞു: "നിങ്ങളുടെ നിര്‍ഭാഗ്യത്തില്‍ എനിക്കു സങ്കടമുണ്ട്.''

അപ്പോള്‍ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ ഏലിയാസ് പറഞ്ഞു: "എന്താണു സൌഭാഗ്യം, എന്താണു നിര്‍ഭാഗ്യം എന്നു ഞാന്‍ പറഞ്ഞാല്‍ നിങ്ങള്‍ വിശ്വസിക്കുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. എന്റെ ഭാഗ്യനിര്‍ഭാഗ്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് എന്റെ ഭാര്യയോടു ചോദിക്കൂ. അപ്പോള്‍, ഒരുപക്ഷേ നിങ്ങള്‍ക്കു കൂടുതല്‍ മനസിലായേക്കും.''

ആ സന്ദര്‍ശകന്‍ ഏലിയാസിന്റെ ഭാര്യയോടു ചോദിച്ചു: "നിങ്ങളുടെ മുന്‍പത്തെ സൌഭാഗ്യത്തെയും ഇപ്പോഴത്തെ നിര്‍ഭാഗ്യത്തെയുംകുറിച്ചു നിങ്ങള്‍ക്ക് എന്തു പറയാനുണ്ട്?''

ആ സ്ത്രീ പറഞ്ഞു: "ഞാനും എന്റെ ഭര്‍ത്താവും വര്‍ഷങ്ങള്‍ അധ്വാനിച്ചു സ്വത്ത് സമ്പാദിച്ചു. പക്ഷേ, അപ്പോഴൊന്നും ഞങ്ങളുടെ മനസില്‍ സന്തോഷമില്ലായിരുന്നു. എന്നാല്‍, എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടു ഞങ്ങള്‍ കൂലിവേലക്കാരായിട്ടു രണ്ടു വര്‍ഷമായി. ഇതിനിടയില്‍ ഞങ്ങള്‍ യഥാര്‍ഥ സന്തോഷവും കണ്െടത്തി.''

ഉടനെ സന്ദര്‍ശകന്‍ ചോദിച്ചു: "അതെങ്ങനെയാണു സാധിച്ചത്?'' അപ്പോള്‍ ഏലിയാസിന്റെ ഭാര്യ പറഞ്ഞു: "ഞങ്ങള്‍ പണക്കാരായിരുന്നപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഒന്നിനും സമയമില്ലായിരുന്നു. പരസ്പരം സംസാരിക്കാനോ ദൈവത്തോടു പ്രാര്‍ഥിക്കാനോ അയല്‍ക്കാരുടെ ക്ഷേമം അന്വേഷിക്കാനോ ഒന്നിനും ഞങ്ങള്‍ക്കു സമയമില്ലായിരുന്നു. അതുപോലെ, ഞങ്ങള്‍ക്കുള്ള സമ്പത്ത് നഷ്ടപ്പെട്ടുപോകുമോ എന്ന ഭയമായിരുന്നു എപ്പോഴും. പിന്നെ, ഓരോരോ കാര്യം സംബന്ധിച്ചു വഴിക്കിടാനേ ഞങ്ങള്‍ക്കു സമയമുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.''

"എന്നാല്‍, ഇപ്പോഴോ?'' സന്ദര്‍ശകന്‍ ചോദിച്ചു. അപ്പോള്‍ ആ സ്ത്രീ തുടര്‍ന്നു:

"ഇപ്പോള്‍, ഞങ്ങള്‍ക്കു പരസ്പരം സംസാരിക്കാന്‍ സമയമുണ്ട്. പ്രാര്‍ഥിക്കാന്‍ സമയമുണ്ട്. അതുപോലെ സമ്പത്ത് നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ഭയമോ ആകുലചിന്തയോ ഇല്ല. ഞങ്ങള്‍ രണ്ടുപേരും സമാധാനത്തോടെയും സന്തോഷമായും ഇപ്പോള്‍ കഴിയുന്നു.''

ഉടനേ ഏലിയാസ് പറഞ്ഞു: "സമ്പത്തു നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോള്‍ ആദ്യം ഞങ്ങള്‍ കരഞ്ഞു. എന്നാല്‍, ഇപ്പോള്‍ ദൈവം ഞങ്ങള്‍ക്കു സത്യം വെളിവാക്കിത്തന്നിരിക്കുന്നു.''

എന്താണു ദൈവം ഏലിയാസിനും അയാളുടെ ഭാര്യയ്ക്കും വെളിവാക്കിക്കൊടുത്ത സത്യം? സമ്പത്തല്ലത്രേ സന്തോഷത്തിന്റെ ഉറവിടം! സന്തോഷപൂര്‍വം ജീവിക്കാന്‍ സമ്പത്ത് ആവശ്യമില്ലത്രേ!

സുപ്രസിദ്ധ റഷ്യന്‍ സാഹിത്യകാരനായ ടോള്‍സ്റോയിയുടെ ഭാവന മെനഞ്ഞെടുത്ത കഥയാണ് ഏലിയാസിന്റെയും അയാളുടെ ഭാര്യയുടെയും. സമ്പത്തിലൂടെ സന്തോഷം കണ്െടത്താന്‍ ശ്രമിക്കുന്നവരുടെ ഓര്‍മയില്‍ എപ്പോഴും ഉണ്ടായിരിക്കേണ്ട കഥയാണിത്.

സമ്പത്താണ് സന്തോഷത്തിന്റെ നിദാനം എന്നു കരുതുന്നവരല്ലേ മനുഷ്യരില്‍ ഭൂരിപക്ഷവും? തന്മൂലമല്ലേ, എങ്ങനെയെങ്കിലും സമ്പത്തു സമ്പാദിച്ചാല്‍ നാം സൌഭാഗ്യമുള്ളവരായി എന്നു പലരും കരുതുന്നത്?

എന്നാല്‍, ഏലിയാസിനെപ്പോലെ എന്താണു സൌഭാഗ്യം, എന്താണു നിര്‍ഭാഗ്യം എന്നു നാം ശരിക്കു മനസിലാക്കിയാല്‍ നാമാരും ഒരിക്കലും സമ്പത്തിന്റെ പിന്നാലേ പരിധിവിട്ടു പായുകയില്ല എന്നതാണു സത്യം.

ദീപിക

ദിവ്യസാന്നിധ്യത്തിന്റെ താങ്ങ്

ദിവ്യസാന്നിധ്യത്തിന്റെ താങ്ങ്

പ്രസിദ്ധനായ ഫ്രഞ്ച് നോവലിസ്റും കവിയുമായിരുന്നു വിക്ടര്‍ ഹ്യൂഗോ (1802-1885). "പാവങ്ങള്‍'', "നോട്ടര്‍ഡാമിലെ കൂനന്‍'' എന്നിങ്ങനെയുള്ള വിഖ്യാതകൃതികളുടെ കര്‍ത്താവായ അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു കഥയുണ്ട്:

ഒരിക്കല്‍ ഹ്യൂഗോയുടെ സുഹൃത്തായ ലെക്കോണ്‍ടെ ലൈല്‍ അദ്ദേഹത്തെ സന്ദര്‍ശിക്കാനെത്തി. അപ്പോള്‍ അദ്ദേഹം തന്റെ പൂന്തോട്ടത്തില്‍ ചിന്തയിലാണ്ടുകിടക്കുകയായിരുന്നു.

"അങ്ങ് എന്താണ് ആലോചിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്?'' ലൈല്‍ സൌഹൃദപൂര്‍വം ചോദിച്ചു. അപ്പോള്‍ ഹ്യൂഗോ പറഞ്ഞു: "ദൈവത്തെക്കുറിച്ചാണ് ഞാന്‍ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. അതുപോലെ, അവിടുത്തെ മുഖാമുഖം കാണുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ എന്താണു പറയുവാന്‍ പോകുന്നത് എന്നതിനെക്കുറിച്ചും.''

ഫ്രഞ്ച് സാഹിത്യത്തിലെ മുടിചൂടാമന്നനായി എണ്‍പത്തിമൂന്നാമത്തെ വയസിലാണ് ഹ്യൂഗോ മരിച്ചത്. അദ്ദേഹം മരിച്ചു ദൈവത്തെ മുഖാമുഖം കണ്ടപ്പോള്‍ ദൈവത്തോട് എന്താണു പറഞ്ഞത് എന്നു നമുക്കറിഞ്ഞുകൂടാ. അതുപോലെ, ദൈവത്തെ മുഖാമുഖം കാണുമ്പോള്‍ എന്തുപറയാനാണ് അദ്ദേഹം പ്ളാനിട്ടിരുന്നതെന്നും ആര്‍ക്കുമറിയില്ല.

എന്നാല്‍, ഒരു കാര്യം തീര്‍ച്ചയാണ്. മരണവും മരണാനന്തരജീവിതവുമൊക്കെ വിക്ടര്‍ ഹ്യൂഗോയുടെയും ചിന്തയുടെ ഒരു വിഷയമായിരുന്നു. സാഹിത്യസൃഷ്ടിക്കായി തന്റെ ജീവിതംമുഴുവന്‍ മാറ്റിവച്ചപ്പോള്‍പോലും തന്നെക്കുറിച്ച് ദൈവത്തിന് ഒരു റിപ്പോര്‍ട്ട് സമര്‍പ്പിക്കേണ്ടിവരുമെന്ന് അദ്ദേഹത്തിനറിയാമായിരുന്നു.

ജീവിതത്തില്‍ ഏറെ തിരക്കുള്ളവരാണു നമ്മള്‍. ഒരുപക്ഷേ, ജീവസന്ധാരണത്തിനുവേണ്ടി അനുദിനം ഏറെ കഷ്ടപ്പെടുന്നവരുമാകാം നമ്മള്‍. എന്നാല്‍, ജീവിതത്തിലെ തിരക്കുകളും കഷ്ടപ്പാടുകളുമൊന്നും ദൈവത്തെ മറക്കുവാന്‍ ഒരിക്കലും ഇടവരുത്തരുത്.

അതുപോലെ, നാം തയാറാണെങ്കിലും അല്ലെങ്കിലും ഒരുദിവസം നമുക്കെല്ലാവര്‍ക്കും ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പില്‍ ഹാജരാകേണ്ടിവരും. അപ്പോള്‍, നമ്മുടെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് അവിടുന്ന് കണക്കുചോദിക്കുമെന്നതില്‍ സംശയംവേണ്ട.

ദൈവം മുഖാമുഖം നമ്മുടെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചു കണക്കുചോദിക്കുമ്പോള്‍ എന്തായിരിക്കും അവിടുത്തോടു നമുക്കു പറയാനുണ്ടാവുക? ഹ്യൂഗോ ചെയ്തതുപോലെ അവിടുത്തോടു പറയേണ്ട കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചു നാം ഇപ്പോള്‍ത്തന്നെ ആലോചിച്ചു തുടങ്ങുന്നതു നല്ലതല്ലേ?

നല്ല പ്രായത്തോളം ഭൂമിയില്‍ ജീവിച്ചിരുന്നതിനുശേഷമാണ് ഹ്യൂഗോ മരിച്ചത്. എന്നാല്‍, നമ്മിലെത്രപേര്‍ക്ക് ദീര്‍ഘായുസ് ലഭിക്കും എന്നു നമുക്കറിയാമോ? ഒരുപക്ഷേ, ആരും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത സമയത്തു നമ്മില്‍ പലരും ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പില്‍ ഹാജരാക്കപ്പെടുകയില്ലേ?

നമ്മുടെയിടയില്‍ ഓരോ ദിവസവും രോഗംമൂലവും അപകടംമൂലവും ജീവന്‍ നഷ്ടപ്പെടുന്നവര്‍ എത്രയോ അധികമാണ്! അതുപോലെ, അങ്ങനെ മരിക്കുന്നവരില്‍ എത്രയോ പേര്‍ വളരെ ചെറുപ്പവുമാണ്!

നല്ല പ്രായത്തോളം ജീവിച്ചിരുന്നതിനുശേഷമേ മരിക്കൂ എന്ന് ആരെക്കുറിച്ചും നമുക്കു ഗാരന്റി പറയാനാവില്ല. അങ്ങിനയെങ്കില്‍, നമ്മുടെ മരണത്തെക്കുറിച്ചും നാം ഇടയ്ക്കിടെ ആലോചിക്കേണ്ടതല്ലേ? അതുപോലെ, പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത സമയത്തു മരണം നമ്മെ പിടികൂടാനിടയുണ്െടങ്കില്‍ നമ്മുടെ മരണത്തിനുള്ള തയാറെടുപ്പ് നാം വച്ചുതാമസിപ്പിക്കാമോ?

കാന്‍സര്‍പോലെയുള്ള മാരകരോഗം ബാധിച്ചയാളുകള്‍ അവരുടെ മരണത്തിന് ഒരുങ്ങുന്നതു പലപ്പോഴും കണ്ടിട്ടുണ്ട്. കടുത്ത വേദനയ്ക്കും ദുഃഖത്തിനുമിടയിലും എത്രയോ താല്‍പര്യത്തോടെയാണ് അവര്‍ തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ പാകപ്പിഴകള്‍ പരിഹരിക്കുവാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നത്! അതുപോലെ, എത്ര തീക്ഷ്ണതയോടെയാണ് അവര്‍ തങ്ങളുടെ പാപങ്ങളെക്കുറിച്ചു പശ്ചാത്തപിക്കുന്നതും അവയ്ക്കു പരിഹാരം ചെയ്യുന്നതും!

ജീവിതം സാമാന്യം നല്ല രീതിയില്‍ മുന്നോട്ടുപോകുമ്പോള്‍ ഒരുപക്ഷേ, മരണത്തെക്കുറിച്ചു ചിന്തിക്കാനും മരണത്തിനായി ഒരുങ്ങുവാനും നമുക്കു യാതൊരു പ്രേരണയും തോന്നിയില്ലെന്നു വരും. പക്ഷേ, അപ്പോഴും മരണം കള്ളനെപ്പോലെ അപ്രതീക്ഷിതസമയത്തു കടന്നുവരാം എന്നതു നാം മറക്കരുത്.

എങ്ങനെയാണു നമുക്കു മരണത്തിനൊരുങ്ങുവാന്‍ സാധിക്കുക? പ്രത്യേകിച്ചും നാം എപ്പോഴാണു മരിക്കുന്നതെന്നു നമുക്കറിയാന്‍ പാടില്ലാത്ത സാഹചര്യത്തില്‍?

ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞരുടെ ഗണത്തില്‍ ഏറ്റവും മുന്‍പന്തിയില്‍നില്‍ക്കുന്ന വിശുദ്ധനാണു തോമസ് അക്വിനാസ് (1225-1274). വലിയ പണ്ഡിതനായിരുന്ന അദ്ദേഹത്തോട് ഒരിക്കല്‍ ഒരു സഹസന്യാസി ചോദിച്ചു: "മരണത്തിനു നാം എങ്ങനെയാണ് ഒരുങ്ങുക?''

അപ്പോള്‍ അക്വിനാസ് പറഞ്ഞു: "എപ്പോഴും ദൈവത്തിന്റെ സാന്നിധ്യത്തില്‍ നടക്കുക. അങ്ങനെ ചെയ്താല്‍, ദൈവസന്നിധിയിലെത്തുമ്പോള്‍ അവിടുത്തേക്കു കണക്കുകൊടുക്കുന്നതിനു നാം എപ്പോഴും തയാറായിരിക്കും.''

വിശുദ്ധ അക്വീനാസ് പഠിപ്പിച്ചതുപോലെ, ദൈവത്തിന്റെ സാന്നിധ്യത്തില്‍ എന്നും നടക്കുവാന്‍ നമുക്കു സാധിച്ചാല്‍ നമ്മുടെ ജീവിതം മരണത്തിനെപ്പോഴും തയാറായിരിക്കും. അതുപോലെ, ദൈവത്തിന്റെ സാന്നിധ്യത്തില്‍, അവിടുന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നതുപോലെയാണു നാം ജീവിക്കുന്നതെങ്കില്‍ അവിടുത്തെ മുഖാമുഖം കാണുമ്പോള്‍ നമ്മുടെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് കണക്കുകൊടുക്കുക എന്നുള്ളത് ഏറ്റവും സന്തോഷകരമായ ഒരു കാര്യമായിരിക്കും.

ദൈവം എപ്പോഴും നമ്മുടെകൂടെയുണ്ട്. ആ ദിവ്യസാന്നിധ്യം അനുസ്മരിച്ചുകൊണ്ടു നമുക്കെപ്പോഴും അവിടുത്തെ വഴിയെ നടക്കുവാന്‍ ശ്രമിക്കാം. അപ്പോള്‍ നമ്മുടെ ജീവിതം സ്വാഭാവികമായും ദൈവത്തിനു പ്രീതികരമായിക്കൊള്ളും.

ദൈവത്തിന്റെ സാന്നിധ്യം നമുക്കു പ്രതീക്ഷയും ശക്തിയും ധൈര്യവും നല്‍കുന്നു. ആ ദിവ്യസാന്നിധ്യത്തിന്റെ സഹായത്തോടെയാവട്ടെ നാം നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ കണക്കു കൊടുക്കാന്‍ ഒരുങ്ങുന്നത്.





ദീപിക

രാവും പകലുംപോലെ വിപരീതം

രാവും പകലുംപോലെ വിപരീതം

ഒരിക്കല്‍ സത്യവും അസത്യവും തമ്മില്‍ ഒരിടവഴിയില്‍ കണ്ടുമുട്ടി.

"നമസ്കാരം!'' സത്യം അഭിവാദനം ചെയ്തു.

"നമസ്കാരം!'' ഒരു പച്ചച്ചിരിയോടെ അസത്യം സത്യത്തെ പ്രത്യഭിവാദനം ചെയ്തു. എന്നിട്ടു ചോദിച്ചു: "എങ്ങനെ പോകുന്നു കാര്യങ്ങള്‍?''

ഒരു ദീര്‍ഘനിശ്വാസത്തോടെ സത്യം പറഞ്ഞു: "കാര്യങ്ങളുടെ പോക്കത്ര പന്തിയല്ല. എന്നെപ്പോലെയുള്ളവര്‍ക്കു സമയം വളരെ മോശമാണ്!''

"അതു കണ്ടാലറിയാം,'' അസത്യം ഉടനേ പ്രതിവചിച്ചു. "കീറിപ്പറിഞ്ഞ വസ്ത്രങ്ങളാണല്ലോ നീ ഉടുത്തിരിക്കുന്നത്. എന്തൊരു കോലമാണു നിന്റേത്! നീ ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ടു കുറേക്കാലമായെന്നു തോന്നുന്നല്ലോ?''

അപ്പോള്‍ സത്യം ഒരു ചമ്മിയ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു: "ഉള്ളകാര്യം പറഞ്ഞാല്‍ ഞാന്‍ ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ടുതന്നെ വളരെ നാളായി. ആരും എന്നെ വിളിക്കാറില്ല. ആര്‍ക്കും എന്റെ സഹായവും വേണ്ട. ഞാന്‍ എവിടെപ്പോയാലും ആളുകള്‍ എന്നെ അവഗണിക്കുന്നു. അല്ലെങ്കില്‍ പരിഹസിക്കുന്നു. തന്മൂലം, എനിക്കാകെ മടുപ്പായി. എന്തിനിങ്ങനെ ജീവിക്കണം എന്നു ഞാന്‍ പലപ്പോഴും സ്വയം ചോദിച്ചുപോകുന്നു.''

അസത്യം ഏറെ സൌഹൃദം നടിച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു: "നീ എന്റെകൂടെ വരൂ. ജീവിക്കേണ്ടത് എങ്ങനെയെന്നു ഞാന്‍ നിന്നെ പഠിപ്പിക്കാം. നിനക്കു നല്ല ഭക്ഷണം വേണോ? ഞാന്‍ അണിഞ്ഞിരിക്കുന്നതുപോലെയുള്ള നല്ല പട്ടുവസ്ത്രങ്ങള്‍ വേണോ? എങ്കില്‍ എന്റെ കൂടെ വരൂ. പക്ഷേ, ഒരുകാര്യം. നീ എന്റെ കൂടെ വന്നാല്‍ എനിക്കെതിരായി ഒരുവാക്കും ഉരിയാടുകയില്ലെന്ന് ഉറപ്പുതരണം.''

സത്യത്തിന് അത്ര സ്വീകാര്യമല്ലായിരുന്നു അസത്യം മുന്നോട്ടുവച്ച നിബന്ധന. എങ്കിലും വിശപ്പിന്റെ വിളി രൂക്ഷമായിരുന്നതിനാല്‍ തല്‍ക്കാലം ആ നിബന്ധന സത്യം അംഗീകരിച്ചു.

ഉടനേതന്നെ സത്യത്തെയും കൂട്ടി അസത്യം നല്ലൊരു ഹോട്ടലില്‍ കയറി.

"ഏറ്റവും നല്ല മദ്യവും ഏറ്റവും നല്ല ഭക്ഷണവും എത്രയും വേഗം കൊണ്ടുവരൂ,'' അസത്യം വെയിറ്ററോടു പറഞ്ഞു. അസത്യത്തിന്റെ മട്ടും ഭാവവും കണ്ടപ്പോള്‍ അയാള്‍ വലിയ പണക്കാരനായിരിക്കുമെന്നു വെയിറ്റര്‍ക്കു തോന്നി. അയാള്‍ എത്രയുംവേഗം വീഞ്ഞുള്‍പ്പെടെയുള്ള ലഹരിപാനീയങ്ങളും നല്ല ഭക്ഷണസാധനങ്ങളും അവരുടെ മേശയില്‍ വിളമ്പി.

അസത്യവും സത്യവും ഒരുമിച്ച് ഒരു മേശയില്‍ നിന്ന് മതിവരുവോളം ഭക്ഷിക്കുകയും പാനംചെയ്യുകയും ചെയ്തു. അവസാനം അവര്‍ക്കു പോകാനുള്ള സമയമായി.

അസത്യം ഉടനേ മേശയില്‍ ശക്തിപൂര്‍വം അടിച്ചു ശബ്ദമുണ്ടാക്കിക്കൊണ്ടു മാനേജരെ കാണണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടു. സംഭവം എന്താണെന്നറിയാതെ മാനേജര്‍ ഓടിയെത്തിയപ്പോള്‍ അസത്യം പറഞ്ഞു:

"ഇതെന്തു ഹോട്ടലാണ്! വെയിറ്ററുടെ കൈയില്‍ ഒരു സ്വര്‍ണനാണയം കൊടുത്തുവിട്ടിട്ട് എത്ര നേരമായി! ഇതുവരെ അയാള്‍ ബാക്കി തുകകൊണ്ടുവരാത്തത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?''

മാനേജര്‍ വെയിറ്ററെ വിളിച്ചു സ്വര്‍ണനാണയത്തിന്റെ കാര്യം ചോദിച്ചു. പക്ഷേ, അയാള്‍ കൈമലര്‍ത്തി. തന്റെ കൈയില്‍ ആരും സ്വര്‍ണനാണയം തന്നില്ലെന്നു വെയിറ്റര്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അസത്യം സ്വരമുയര്‍ത്തി എല്ലാവരും കേള്‍ക്കത്തക്ക വിധത്തില്‍ പറഞ്ഞു:

"ഇതെന്തു കഥ! മാന്യന്മാര്‍ ഇവിടെ ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ വന്നാല്‍ അവരെ കൊള്ളയടിക്കലാണോ നിങ്ങളുടെ തൊഴില്‍? നിങ്ങള്‍ ഒരുപറ്റം നുണയന്മാരും കള്ളന്മാരുമാണ്. എന്നെ ഒരിക്കല്‍ നിങ്ങള്‍ പറ്റിച്ചെന്നിരിക്കും. എന്നാല്‍, ഇനി ഞാന്‍ ഇവിടെ വരുമെന്നു നിങ്ങള്‍ കരുതേണ്ട.''

ഇത്രയും പറഞ്ഞതിനുശേഷം പോക്കറ്റില്‍നിന്ന് ഒരു സ്വര്‍ണനാണയമെടുത്തു മാനേജരുടെ മുമ്പിലേക്കിട്ടുകൊണ്ട് അസത്യം പറഞ്ഞു: "ഇതാ ഒരു സ്വര്‍ണനാണയം. ഇത്തവണയെങ്കിലും എനിക്കു ബാക്കിതരൂ.''

തന്റെ ഹോട്ടലിന്റെ സല്‍പ്പേരു നഷ്ടപ്പെടുമെന്നുകരുതി മാനേജര്‍ ഉടനേ ആ സ്വര്‍ണനാണയം എടുത്ത് അസത്യത്തിനു തിരികെക്കാൈടുത്തു. എന്നു മാത്രമല്ല, ആദ്യം കൊടുത്തുവെന്ന് അവകാശപ്പെട്ട സ്വര്‍ണനാണയത്തിന്റെ ബാക്കിയായി കുറേ തുകകൂടി അസത്യത്തിനു കൊടുത്തുകൊണ്ട് മാനേജര്‍ അയാളോടു ക്ഷമായാചനം ചെയ്തു.

കിട്ടിയ തുക വാങ്ങി പോക്കറ്റിലിട്ടുകൊണ്ട് അസത്യം നല്ല ഗമയില്‍ പുറത്തേക്കിറങ്ങുമ്പോള്‍ വെയിറ്റര്‍ സ്വന്തം നെഞ്ചത്തടിച്ചുകൊണ്ട് ആരോടെന്നില്ലാതെ ചോദിച്ചു: "സത്യം എവിടെ? ആരെങ്കിലും എന്നെ വിശ്വസിക്കാന്‍ ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കില്‍!''

സത്യം സ്വയം പറഞ്ഞു: "ഞാന്‍ എന്താണു ചെയ്തത്? ഒരു ചാണ്‍ വയറിനുവേണ്ടി ഒരു നിരപരാധിയെ ഞാന്‍ ബലികഴിച്ചല്ലോ.'' എത്രയുംവേഗം അസത്യവുമായുള്ള കൂട്ടുകെട്ട് ഉപേക്ഷിക്കുവാനായി സത്യം അസത്യത്തിന്റെ അരികിലേക്കു ചെന്നു. അപ്പോള്‍ അസത്യം ഒരു ചിരി പാസാക്കിക്കൊണ്ടു പറഞ്ഞു: "കണ്േടാ, ഇതുപോലെയാണ് ലോകത്തിലെ കാര്യങ്ങള്‍ നടക്കുന്നത്. എന്റെ കൂടെ എന്നും പോരൂ. ഞാന്‍ ഇതിലും വലിയ തന്ത്രങ്ങള്‍ പഠിപ്പിക്കാം.''

അപ്പോള്‍ സത്യം പറഞ്ഞു: "എനിക്കു നിന്റെ കൂട്ടുകെട്ടു മതിയായി. ഇങ്ങനെ ജീവിക്കുന്നതിലും ഭേദം മരിക്കുന്നതാണ്.''

ഈ സംഭവത്തിനുശേഷം സത്യവും അസത്യവും ഒരുമിച്ചു നടന്നിട്ടില്ലെന്ന് ഗ്രീസില്‍നിന്നുള്ള ഈ മുത്തശ്ശിക്കഥയില്‍ പറയുന്നു.

സത്യത്തിനും അസത്യത്തിനും ഒരുമിച്ചുനടക്കാന്‍ എപ്പോഴെങ്കിലും സാധിക്കുമോ? ഒരിക്കലുമില്ല. രാവും പകലുംപോലെ വിപരീതമല്ലേ അവ? ഒന്നിന്റെ സ്ഥാനത്തു മറ്റൊന്നിന് അസ്തിത്വമുണ്േടാ?

കാര്യങ്ങള്‍ ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണെങ്കിലും സത്യത്തിന്റെ കൂടെ കാര്യസാധ്യത്തിനുവേണ്ടി എന്നപേരിലും മറ്റും അസത്യത്തെ ചിലപ്പോഴെങ്കിലും നാം കൂട്ടുപിടിക്കാറില്ലേ? എന്നാല്‍, ഈ കൂട്ടുകെട്ടു വഴിയുണ്ടാകുന്ന നഷ്ടം എത്രമാത്രമാണെന്നു നാം ഓര്‍മിക്കാറുണ്േടാ?

അസത്യം കര്‍ത്താവ് വെറുക്കുകയും സത്യത്തില്‍ അവിടുന്ന് ആനന്ദിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നു വിശുദ്ധഗ്രന്ഥം (സുഭാ: 11,1) പഠിപ്പിക്കുന്നു. ഇതു നാം മറക്കേണ്ട.

സത്യം പറയാതിരിക്കാനും പാലിക്കാതിരിക്കാനുമൊക്കെ ധാരാളം പ്രലോഭനങ്ങള്‍ നമുക്കുണ്ടായി എന്നുവരാം. എന്നാല്‍, അങ്ങനെയുള്ള പ്രലോഭനങ്ങളെ എതിര്‍ത്തു സത്യത്തിനുവേണ്ടി നാം നില്‍ക്കുമ്പോഴാണ് നമ്മുടെ ജീവിതം ദൈവത്തിന്റെയും മനുഷ്യരുടെയും മുന്‍പില്‍ വിലയുള്ളതായി മാറുന്നത


ദീപിക

സ്നേഹത്തിന്റെ കരുത്ത്

സ്നേഹത്തിന്റെ കരുത്ത്

ഒരു കൊറിയന്‍ നാടോടിക്കഥ: ഒരിക്കല്‍ യുന്‍ ഓക് എന്നുപേരുള്ള ഒരു സ്ത്രീ ഒരു സന്യാസിയുടെ സമീപം ഉപദേശം തേടിയെത്തി. മലമുകളിലെ ആശ്രമത്തിലായിരുന്നു സന്യാസിയുടെ താമസം.

സന്യാസി ധ്യാനത്തില്‍ ലയിച്ചിരിക്കുമ്പോഴാണ് യുന്‍ അദ്ദേഹത്തെ കാണാനെത്തിയത്. യുന്നിനെ കണ്ടയുടനേ സന്യാസി ചോദിച്ചു: "എന്താണു കാര്യം?''

യുന്‍ പറഞ്ഞു: "എന്റെ സ്ഥിതി വളരെ കഷ്ടമാണ്. അങ്ങ് എനിക്ക് ഒരു മാന്ത്രികമരുന്ന് തയാറാക്കിത്തരണം!''

യുന്നിനു കൂടുതല്‍ വിശദീകരണത്തിനുള്ള അവസരം കൊടുക്കാതെ സന്യാസി പറഞ്ഞു: "എല്ലാവര്‍ക്കും മാന്ത്രികമരുന്നു മതി. രോഗഗ്രസ്തമായ ഈ ലോകത്തെ മാന്ത്രികമരുന്നുകൊണ്ട് സുഖപ്പെടുത്താമെന്നാണ് എല്ലാവരുടെയും വിചാരം!''

"അയ്യോ, എന്നെ സഹായിക്കണേ,'' യുന്‍ കേണപേക്ഷിച്ചു. "അങ്ങ് സഹായിക്കുന്നില്ലെങ്കില്‍ എന്റെ സ്ഥിതി കഷ്ടമായിരിക്കും.''

"ആട്ടെ, എന്താണു കാര്യമെന്നു കേള്‍ക്കട്ടെ.'' സന്യാസി പറഞ്ഞു. അപ്പോള്‍ യുന്‍ തന്റെ കദനകഥ പറയാന്‍ തുടങ്ങി:

"എന്റെ ഭര്‍ത്താവിന്റെ കാര്യമാണ്. അദ്ദേഹം എന്റെ ജീവന്റെ ജീവനാണ്. കഴിഞ്ഞ മൂന്നുവര്‍ഷം അദ്ദേഹം യുദ്ധത്തിനു പോയിരിക്കുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ, യുദ്ധം കഴിഞ്ഞു തിരിച്ചുവന്നപ്പോള്‍ മുതല്‍ അദ്ദേഹം എന്നോടു സംസാരിക്കാറേയില്ല. ഞാന്‍ എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞാല്‍ അദ്ദേഹം ശ്രദ്ധിക്കുന്നതായി തോന്നുകില്ല. അദ്ദേഹം എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞാലോ അതു കോപം കലര്‍ന്ന സ്വരത്തിലുമായിരിക്കും.''

കണ്ണീര്‍ തുടച്ചുകൊണ്ട് യുന്‍ തുടര്‍ന്നു: "ഞാന്‍ കൊടുക്കുന്ന ഭക്ഷണം അദ്ദേഹത്തിന് ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ലെങ്കില്‍ അതു പാത്രത്തോടെയെടുത്ത് ദൂരെയെറിഞ്ഞിട്ട് എങ്ങോട്ടെങ്കിലും ഇറങ്ങിപ്പോകും. പാടത്തുപോയി പണിയെടുക്കേണ്ടനേരത്ത് വെറുതെ മലമുകളില്‍ കയറിയിരുന്ന് നേരംകളയും!''

ഇത്രയും കേട്ടപ്പോള്‍ സന്യാസി പറഞ്ഞു: "സാരമില്ല. യുദ്ധം കഴിഞ്ഞുവരുന്ന ചെറുപ്പക്കാര്‍ പലപ്പോഴും ഇപ്രകാരമാണ്. ഏതായാലും ബാക്കി കഥകൂടി കേള്‍ക്കട്ടെ.''

യുന്‍ പറഞ്ഞു: "ഈ കഥ ഇത്രമാത്രമേയുള്ളൂ. എനിക്കു വേണ്ടത് ഒരു മാന്ത്രികമരുന്നാണ് -എന്റെ ഭര്‍ത്താവ് സ്നേഹമുള്ളവനും ശാന്തശീലനായിത്തീരുവാനുള്ള മാന്ത്രികമരുന്ന്!''

കുറേനേരം ആലോചനാനിമഗ്നനായിരുന്നതിനുശേഷം സന്യാസി പറഞ്ഞു: "ശരി, ഞാനൊരു മാന്ത്രികമരുന്നുണ്ടാക്കിത്തരാം. പക്ഷേ, അതിനുള്ള ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഘടകം ജീവനുള്ള കടുവയുടെ മീശയാണ്. അതുകൊണ്ട് എത്രയുംവേഗം ജീവനുള്ള ഒരു കടുവയുടെ മീശ പറിച്ചുകൊണ്ടുവരൂ.''

ഇതു കേട്ടപ്പോള്‍ യുന്‍ ആശ്ചര്യപൂര്‍വം ചോദിച്ചു: "ജീവനുള്ള കടുവായുടെ മീശയോ? ആരെക്കൊണ്ടുപറ്റും ഇതു സമ്പാദിക്കാന്‍?''

സന്യാസിയുടെ മറുപടി ഇങ്ങനെയായിരുന്നു: "നിങ്ങള്‍ ആവശ്യപ്പെട്ട മാന്ത്രികമരുന്നിന്റെ ആവശ്യം വലുതാണെങ്കില്‍ തീര്‍ച്ചയായും നിങ്ങള്‍ ജീവനുള്ള കടുവയുടെ മീശ എങ്ങനെയെങ്കിലും സമ്പാദിച്ചുകൊണ്ടുവരും.''

ഇത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് സന്യാസി വീണ്ടും ധ്യാനനിമഗ്നനായി. സന്യാസിയോടു പിന്നീട് എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞിട്ടു കാര്യമില്ലെന്നു കരുതി യുന്‍ വീട്ടിലേക്കു മടങ്ങി.

വീട്ടില്‍ മടങ്ങിയെത്തിയ യുന്‍ കടുവയുടെ മീശ സമ്പാദിക്കുന്നകാര്യത്തെക്കുറിച്ച് ഏറെ ചിന്തിച്ചു. അവസാനം, കടുവയുടെ മീശ സമ്പാദിച്ചിട്ടു ബാക്കിക്കാര്യം എന്നൊരു തീരുമാനത്തില്‍ യുന്‍ എത്തി.

അന്നു രാത്രിസമയത്ത് ഒരു പാത്രംനിറയെ ചോറും ഇറച്ചിക്കറിയുമായി അവള്‍ അടുത്തുള്ള മലയിലേക്കു പോയി. ആ മലയില്‍ ഒരു ഗുഹയില്‍ ഒരു കടുവ താമസിക്കുന്നകാര്യം അവള്‍ക്കറിയാമായിരുന്നു.

കടുവ താമസിക്കുന്ന ഗുഹയുടെ അടുത്തുപോകാന്‍ ധൈര്യപ്പെടാതെ കുറെ അകലെനിന്ന് അവള്‍ ചോറും കറിയും കടുവയ്ക്കു വച്ചുനീട്ടി. പക്ഷേ, അത് ഇറങ്ങിവന്നില്ല.

പിറ്റേദിവസം രാത്രിയില്‍ യുന്‍ വീണ്ടും മലയിലേക്കു പോയി. ഇത്തവണ ഭക്ഷണപാത്രവുമായി അവള്‍ ഗുഹയുടെ കുറേക്കൂടി അടുത്തുചെന്നു. പക്ഷേ, അപ്പോഴും കടുവ ഇറങ്ങിവന്നില്ല.

അടുത്ത രാത്രിയിലും അതിനുശേഷമുള്ള പല രാത്രികളിലും യുന്‍ കടുവയെ തേടി മലയില്‍ പോയി. ഓരോ തവണ പോകുമ്പോഴും കടുവ താമസിച്ചിരുന്ന ഗുഹയോടു കൂടുതല്‍ അടുത്തുചെല്ലാന്‍ അവള്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു. പക്ഷേ, അപ്പോഴൊന്നും അവളുടെ ഭക്ഷണപാത്രത്തില്‍നിന്നു ഭക്ഷിക്കുവാനോ അവളുടെ അടുത്തേക്കു വരാനോ കടുവ തയാറായില്ല.

ഇങ്ങനെ പല രാത്രികള്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ കടുവ അവളെ താത്പര്യപൂര്‍വം ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. യുന്‍ ധൈര്യം സംഭരിച്ച് അതിന്റെയടുത്തു ചെന്നു. സാവധാനം ആ കടുവ അവളുടെ പാത്രത്തില്‍നിന്നു ചോറും കറിയും കഴിക്കുവാന്‍ തുടങ്ങി.

പിറ്റേദിവസം രാത്രിയില്‍ യുന്‍ വീണ്ടും ആ കടുവയുടെ അടുത്തെത്തി. അതിനു ഭക്ഷണം കൊടുത്തു. ഇത്തവണ കടുവ അവള്‍ കൊടുത്ത ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോള്‍ അവള്‍ അതിനെ തലോടി.

പിന്നീടു പല മാസങ്ങള്‍ തുടര്‍ച്ചയായി അവള്‍ ആ കടുവയ്ക്കു രാത്രിനേരത്തു ഭക്ഷണം എത്തിച്ചു. ഓരോ തവണ ചെല്ലുമ്പോഴും അതിനെ തലോടുകയും കളിയായി അതിന്റെ മീശകളില്‍ പിടിച്ചുവലിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.

ഏറെ നാളുകള്‍ നീണ്ടുനിന്ന പരിചരണവും തലോടലുമൊക്കെമൂലം കടുവ തന്റെ തോഴനായി മാറി എന്നു ബോധ്യംവന്നപ്പോള്‍ യുന്‍ ധൈര്യപൂര്‍വം കടുവയുടെ ഒരു മീശ പറിച്ചെടുത്തു. അപ്പോള്‍ കടുവ അനങ്ങുകപോലും ചെയ്തില്ല!

പിറ്റേദിവസം കടുവയുടെ മീശയുമായി യുന്‍ സന്യാസിയുടെ പക്കലേക്കു പാഞ്ഞു. ജീവനുള്ള കടുവയുടെ മീശയും പറിച്ചുകൊണ്ടുവന്ന യുന്നിനെ സന്യാസി താത്പര്യപൂര്‍വം സ്വീകരിച്ചിരുത്തി. യുന്‍ കൊണ്ടുവന്നതു ജീവനുള്ള കടുവയുടെ മീശയാണെന്നു ബോധ്യംവന്നപ്പോള്‍ സന്യാസി ആ മീശയെടുത്ത് അടുപ്പിലിട്ടു കത്തിച്ചുകളഞ്ഞു.

സന്യാസി എന്താണു ചെയ്യുന്നതെന്നറിയാതെ യുന്‍ പകച്ചുനില്‍ക്കുമ്പോള്‍ സന്യാസി പറഞ്ഞു: "പറയൂ, എങ്ങനെയാണ് കടുവയുടെ മീശ പറിച്ചെടുത്തതെന്നു പറയൂ!''

അപ്പോള്‍ യുന്‍ താന്‍ ചെയ്ത കാര്യങ്ങള്‍ വിവരിച്ചു: "കടുവയെ തേടി ഞാന്‍ മലയില്‍ പോയി. ഓരോ ദിവസവും രാത്രിയില്‍ ചോറും കറിയുമായി ഞാന്‍ അതിന്റെ അടുത്തുചെല്ലുവാന്‍ നോക്കി. ആദ്യമൊന്നും അത് എന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. എങ്കിലും, ക്ഷമയോടും സ്നേഹത്തോടും താത്പര്യത്തോടും കൂടിയുള്ള എന്റെ പെരുമാറ്റം കടുവയ്ക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. അവസാനം അത് എന്റെ ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ഞാന്‍ അതിനെ തലോടുകയും അങ്ങനെ അതെന്റെ തോഴനായി മാറുകയും ചെയ്തു.''

"ശരി, ശരി.'' യുന്‍ തന്റെ കഥ പറഞ്ഞുതീര്‍ക്കുന്നതിനുമുമ്പ് സന്യാസി പറഞ്ഞു. "സ്നേഹവും താത്പര്യപൂര്‍വമുള്ള പെരുമാറ്റവുമൊക്കെ വഴി നിങ്ങള്‍ ഒരു കടുവയുടെ പോലും സ്നേഹവും വിശ്വാസവുമൊക്കെ ആര്‍ജിച്ചു, അല്ലേ?''

ഒരു നിമിഷനേരത്തെ മൌനത്തിനുശേഷം സന്യാസി ചോദിച്ചു: "കടുവയെക്കാള്‍ ക്രൂരനും കൊള്ളരുതാത്തവനുമാണോ മനുഷ്യന്‍?'' യുന്നിന്റെ മറുപടി മൌനത്തിലൊതുങ്ങിയപ്പോള്‍ സന്യാസി തുടര്‍ന്നു: "നിങ്ങളുടെ ഭര്‍ത്താവിനെ മെരുക്കാന്‍ ഒരു മാന്ത്രികമരുന്നും നിങ്ങള്‍ക്കാവശ്യമില്ല. നിങ്ങളുടെ ക്ഷമാശീലവും സ്നേഹവും താത്പര്യവുമൊക്കെ മതിയാകും നിങ്ങളുടെ ഭര്‍ത്താവിനെ സ്നേഹവും ധാരണയുമൊക്കെയുള്ള ഒരു നല്ല ഭര്‍ത്താവാക്കി മാറ്റാന്‍.''

യുന്നിന്റെ ബാക്കി കഥ നമുക്ക് ഊഹിക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ. ക്രൂരമൃഗങ്ങളെപ്പോലും മെരുക്കിയെടുക്കാന്‍ ശക്തിയുള്ളതാണു നമ്മുടെ സ്നേഹവും താത്പര്യവും ഹൃദയത്തില്‍നിന്നുള്ള പെരുമാറ്റരീതികളുമൊക്കെ. പക്ഷേ, യുന്നിനു സംഭവിച്ചതുപോലെ, നമ്മിലുള്ള ഈ അദ്ഭുതസിദ്ധികള്‍ പലപ്പോഴും മറന്നുപോകുന്നു. അതുവഴി നമ്മുടെ ജീവിതം അസന്തുഷ്ടമായി മാറുകയും ചെയ്യുന്നു.

നമ്മിലെ നല്ല കഴിവുകളുടെ ശക്തി നമുക്കു മനസിലാക്കാം. ജീവിതവിജയത്തിനായി അവ എന്നും നമുക്കു വിനിയോഗിക്കാം.
ദീപിക ചീഫ് എഡിറ്റര്‍ ജോസ് പന്തപ്ളാംതൊട്ടിയില്‍ രചിച്ച ജീവിതവിജയം എന്ന ബെസ്റ് സെല്ലറില്‍ നിന്നു

അങ്ങാടി മരുന്ന്‌

അങ്ങാടി മരുന്ന്‌

ഇതു ആരംഭിക്കുന്നത്‌ പതിവ്‌ പോലെ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തുനിന്നു തന്നെ..

ഒരു ജ്യോല്‍സ്യനെക്കാണാന്‍ പോയ അച്ഛന്‍ വന്ന പാടെ കുറിപ്പടി മേശമേല്‍ വെച്ചു..
എന്നിട്ടു ആരൊടെന്നില്ലതെ, (എല്ലാവരോടുമായി പറഞ്ഞു..)

"കുറച്ചു പൂജാസാധനങ്ങള്‍ വാങ്ങണം. ലിസ്റ്റ്‌ ഒക്കെ തന്നിട്ടുണ്ട്‌ . ആരാ ഇപ്പോള്‍ പുറത്തേക്ക്‌ പോകുന്നത്‌"'

ഇന്നു എനിക്കാവല്ലെ നറുക്കു വീഴുന്നത്‌' എന്ന്‌ പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു അകത്തേക്കു മുങ്ങുന്ന മക്കളുടെ സ്വഭാവം ശരിക്കു മനസ്സിലാക്കിയ അച്ഛന്‍ ഒരു ലേലം വിളിക്കു തുനിയാതെ മൂത്തയാളെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു

"നീ പോയി വരുമ്പോള്‍ ഈ സാധനങ്ങല്‍ ഒക്കെ ഒന്നു വാങ്ങി വരണം".
('മൂത്ത മകന്‍ ആയാലുള്ള ഒരൊരൊ ബുദ്ധിമുട്ടുകളെ' എന്നു മനസ്സില്‍ ചിന്തിച്ചു വല്യേട്ടനും, അതു തന്നെ മനസ്സില്‍ 'ചിരിച്ചു' ബാക്കി മൂന്നാളും അകത്തേക്കു പൊയി..)

വൈകുന്നേരം വന്ന വല്യേട്ടന്‍ പൂജാസാധനങ്ങളുടെ പൊതി മേശമേല്‍ വെച്ചു, കുറിപ്പടി അച്ഛനെ ഏല്‍പ്പിച്ചു പറഞ്ഞു..

"എല്ലാ സാധനവും കിട്ടി പക്ഷേ, ലിസ്റ്റ്‌ ലെ ഒരു ഐറ്റം കിട്ടിയ്‌ല്ല".

ആഛന്‍: ഒഹ്‌, (ലിസ്റ്റ്‌ ഇല്‍ നൊക്കി), നീ ആ സുകുന്റെ കടയില്‍ ചോദിച്ചോ?
ഈ കടയില്‍ എല്ലാത്തിനും അല്‍പം വിലക്കൂടുതല്‍ ആണെകിലും , "അമ്മാവാ" എന്നുള്ള ഒറ്റ വിളിയില്‍ അയാള്‍ അച്ഛനെ ഒന്നാം നമ്പര്‍ കസ്റ്റമര്‍ ആക്കി..)

വല്യെട്ടന്‍: "സുകു, ഉണ്ണി എല്ലരുടെയും കടയില്‍ ചോദിച്ചു അവിടെ ഒന്നും ഇല്ല..ഇനി വല്ല അങ്ങാടി കടയിലും ചോദിച്ചാല്‍ കിട്ടുമായിരിക്കുമ്ന്ന്‌ അവരു പറഞ്ഞു.."

അപ്പോള്‍ അതു വഴി വന്ന തങ്കപ്പന്‍ ചേട്ടനോട്‌
(തങ്കപ്പന്‍ ചേട്ടന്‍, അച്ഛന്റെ കൃഷി ഉദ്യമത്തെ സഹായിച്ചും, സ്വന്തം കീശയില്‍ നാണ്യം വിളയിച്ചും കഴിയുന്ന ഒരു പാവം സാധു)

അഛന്‍ : " എടാ, ഇതു എവിടെ കിട്ടും ?

ലിസ്റ്റ്‌ വാങ്ങി , പണിപ്പെട്ടു വായിച്ചു തങ്കപ്പന്‍ ചേട്ടന്‍..

"ഇത്‌.. ഉം..ഇത്‌ പണ്ട്‌ നമ്മുടെ കിഴക്കേ പറമ്പില്‍ ഒക്കെ ഇഷ്ടം പോലെ ഉണ്ടായിരുന്നല്ലോ? ഇപ്പോളുണ്ടോന്നു ഞാന്‍ നോക്കട്ടെ", എന്നു പറഞ്ഞു പതിയെ തടി തപ്പി.

അച്ഛന്‍ ഇളയ ആളെ വിളിച്ചു
(മൂത്ത ആള്‍ ഉത്തരവാദിത്തം കൊണ്ടും, ഇളയ ആള്‍ പ്രത്യേകിച്ചു പണി ഒന്നും ഇല്ലാത്തതു കൊണ്ടും എപ്പോളും അച്ഛന്റെ ടാര്‍ജെറ്റ്‌ ആകാറുണ്ട്‌)

അഛന്‍: " മോനെ നീയാ അങ്ങാടിക്കടയില്‍ ഒന്നു ചോദിക്കു.."

പുറത്തേക്കു പോയി അവന്‍ തിരികെ വന്നപ്പൊള്‍..

"അച്ഛാ അതു കിട്ടിയില്ല ട്ടൊ. അയാളു പറഞ്ഞു ഇപ്പൊള്‍ തീര്‍ന്നതെ ഉള്ളൂ എന്നു".

അഛന്‍: "എന്നാല്‍ നിനക്കു ആ വേലായുധന്‍ വൈദ്യരുടെ അടുത്തു ചോദിക്കാമായിരുന്നില്ലെ.."

"അവിടെയും ചോദിച്ചു. അയാള്‍ പറഞ്ഞു. കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച കുഴമ്പുണ്ടാക്കിയപ്പൊള്‍ മുഴുവന്‍ എടുത്തു. പിന്നെ കിട്ടുവാണേല്‍ കൊണ്ടെ തരാം എന്നും."

"ഇനി ഇപ്പൊള്‍ എവിടെ കിട്ടും" അഛന്റെ ഉറക്കെ ഉള്ള ആത്മഗതം.

പൂജക്കുള്ള ദിവസം അടുത്തു വന്നു. കിട്ടാത്ത ഐറ്റത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അച്ഛന്റെ ആധി ഏറിയും..

ഇനി എന്തായാലും ജ്യൊല്‍സ്യനോടു തന്നെ ചോദിക്കാം എന്നു വിചാരിച്ചിരിക്കുമ്പൊള്‍ അയാള്‍ അതു വഴി വന്നു..

അച്ഛനെക്കാളും പ്രായം കൊണ്ടു ഇളപ്പമായതിനാലും, പരിചയക്കാരനായതു കൊണ്ടും, അച്ഛന്‍ അല്‍പം അധികാരഭാവത്തില്‍, നീരസത്തൊടെ ..

"ഈ ലോകത്തു കിട്ടാത്ത സാധനം ഒക്കെ ലിസ്റ്റില്‍ എഴുതിയാല്‍ എങ്ങനെയാ ഗോവിന്ദാ.."

ഗോവിന്ദന്റെ മുഖത്തു ചോദ്യഭാവം പിന്നെ.."എതു സാധനം ??

"ലിസ്റ്റ്‌ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച അച്ഛന്റെ മുഖത്തു നോക്കി ,ഗോവിന്ദന്‍ ഐറ്റം വായിച്ചു.

"ഗരുഡ പഞ്ചാക്ഷരി" അതു ഇവിടെ ചെയ്യാനുള്ള ഹോമത്തിന്റെ പേരല്ലേ..


(ഇത്‌ കിഴക്കേ പറമ്പില്‍ അന്വേഷിച്ചു നടക്കുന്ന തങ്കപ്പന്‍ ചേട്ടനെയും , കടയില്‍ വെച്ചു വില്‍ക്കുന്ന അങ്ങാടി ക്കടക്കാരനെയും, കുഴമ്പില്‍ ചേര്‍ത്ത വേലായുധന്‍ വൈദ്യരെയും ഓര്‍ത്തു ഞാന്‍ അങ്ങനെ നിന്നു)